Τρίτη, 24 Ιανουαρίου 2017

Η φτώχεια κτύπησε πάνω από τις μισές Ελληνικές οικογένειες!


Επτά στα 10 νοικοκυριά είχαν μείωση εισοδημάτων το 2016


Οι μισές οικογένειες έχουν τουλάχιστον έναν άνεργο - Το 37,1% των νοικοκυριών στην Ελλάδα επιβιώνει με λιγότερα από 10.000 ευρώ το χρόνο
Το 37,1% των ελληνικών νοικοκυριών επιβιώνει σήμερα με λιγότερα από 10.000 ευρώ το χρόνο, ενώ στα μισά τουλάχιστον ελληνικά σπίτια υπάρχει τουλάχιστον ένας άνεργος, επισημαίνει πανελλήνια έρευνα του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΒΕΕ. Εξάλλου, περισσότερα από 1 στα 5 νοικοκυριά (22,4%) έχουν ένα μέλος στην οικογένεια που εργάζεται για λιγότερα χρήματα από τον επίσημα καθορισμένο κατώτατο μισθό των 586€.

Τα συμπεράσματα της έρευνας σκιαγραφούν την πολύ άσχημη κατάσταση της ελληνικής κοινωνίας, που βαίνει συνεχώς επιδεινούμενη, καθώς το 2016 3 στα 4 νοικοκυριά (ποσοστό 75,3%) είδαν τα εισοδήματά τους να μειώνονται, ενώ μόλις το 1,5% καταφέρνει να αποταμιεύσει!

Όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά στα συμπεράσματα της έρευνας, «αν λαμβάναμε ως μέτρο σύγκρισης το κατώφλι φτώχειας του 2010, τότε περίπου τα μισά νοικοκυριά θα θεωρούνταν σήμερα φτωχά».

Χαρακτηριστικό του γενικότερου κλίματος είναι πως οι προσδοκίες των νοικοκυριών για το νέο έτος παραμένουν συντριπτικά αρνητικές, καθώς το 73,5% αναμένει επιδείνωση της οικονομικής του κατάστασης  και μόνο το 5,1% αναμένει βελτίωση των οικονομικών του δυνατοτήτων. Το 21,3% των νοικοκυριών έχει ληξιπρόθεσμες οφειλές προς την εφορία και το 27,3% όσων έχουν δάνειο, έχει ληξιπρόθεσμες οφειλές προς τις τράπεζες, ενώ το 34% των νοικοκυριών εκτιμά ότι δεν θα μπορέσει να ανταποκριθεί στις φορολογικές υποχρεώσεις του για το επόμενο έτος.

Συνέπεια όλων αυτών των στοιχείων είναι το γεγονός πως μεγάλο τμήμα του πληθυσμού σημείωσε περικοπές στις δαπάνες ένδυσης-υπόδησης (53%), στις εξόδους (48,2%) και στα είδη διατροφής (40,2%), ενώ αντίθετα περισσότερα νοικοκυριά το 2016 αύξησαν την δαπάνη για τους λογαριασμούς του σπιτιού, την υγειονομική και φαρμακευτική περίθαλψη και την εκπαίδευση, κάτι που εξηγείται σαφώς από την αύξηση της ιδιωτικής συμμετοχής και τη μείωση της δημόσιας δαπάνης, ειδικά στην υγεία.


ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΑ ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ:ΚΥΠΡΟΣ-ΑΙΓΑΙΟ-ΘΡΑΚΗ! ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Στην ασφυκτικά γεμάτη αίθουσα κεντρικού ξενοδοχείου της Αθήνας, πραγματοποιήθηκε η άκρως επιτυχημένη ημερίδα για τα εθνικά θέματα με τίτλο: «Κύπρος -Αιγαίο – Θράκη, είναι καιρός να απαντήσουμε!», που συνδιοργάνωσε το ΕΠΑΜ με το ΔΗΚΚΙ και τη συμμετοχή και άλλων πολιτικών φορέων από την Ελλάδα και την Κύπρο.

Ο σημαντικός αριθμός ομιλητών (ξεπέρασε τους τριάντα) που κάλυψε ένα ευρύ φάσμα της κοινωνίας με κύριο χαρακτηριστικό τη βαθιά γνώση των εθνικών θεμάτων αλλά και οι αποκαλυπτικές παρεμβάσεις των Κύπριων ομιλητών, ικανοποίησαν σε μέγιστο βαθμό το πολυπληθές ακροατήριο το οποίο συνεχώς ανανεωνόταν σε όλη τη διάρκεια της ημερίδας, δηλωτικό του ενδιαφέροντος της κοινής Γνώμης για τα Εθνικά μας θέματα.

Η πρωτοβουλία αυτή του ΕΠΑΜ και των άλλων πολιτικών σχηματισμών, για τη διοργάνωση της ημερίδας - ενημέρωσης των πολιτών για τα συμβαίνοντα, ειδικά στο ζήτημα της επίλυσης του κυπριακού ζητήματος, έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την ιδιότυπη “σιγή” που έχει επιβληθεί, από το πολιτικό σύστημα και τα ΜΜΕ για τα μείζονος σημασίας αυτά εθνικά μας θέματα.

Δευτέρα, 23 Ιανουαρίου 2017

Κύπρος - Αιγαίο - Θράκη - Συμπεράσματα από την Ημερίδα για τα εθνικά θέματα


Δυστυχώς, η διαχείριση του Κυπριακού υπήρξε ίσως η πιο κραυγαλέα περίπτωση πρωθύστερης μεταχείρισης  της αξιοπρέπειας ενός κυρίαρχου κράτους, που αντιμετωπίστηκε από τους ίδιους τους ηγέτες του Ελληνισμού, όχι ως πρωταγωνιστής στη λύση, αλλά ως προβληματικό αναλώσιμο στο γεωπολιτικό σκαρί της Νοτιοανατολικής Μεσογείου...




Η χθεσινή ημερίδα που οργάνωσε το Ε.ΠΑ.Μ σε συνεργασία με άλλες δυνάμεις σε κεντρικό ξενοδοχείο της Αθήνας, κρίνεται από κάθε άποψη επιτυχημένη, και σε σχέση με το ενδιαφέρον των περισσοτέρων από 600 παρευρισκομένων που παρακολούθησαν περιοδικά τις διαδικασίες της, και βεβαίως αναφορικά με την πληθώρα των νέων στοιχείων και πληροφοριών που κατέθεσαν στις παρεμβάσεις τους κυρίως οι προσκεκλημένοι από την Κύπρο που παρενέβησαν με ομιλίες.

Για το Ε.ΠΑ.Μ η συγκεκριμένη πρωτοβουλία, δεν είναι μονάχα το αποκορύφωμα σειράς πρωτοβουλιών που έχει αναλάβει, με κορυφαία την παρέμβασή του στα Ελληνικά πολιτικά κόμματα, στον πρόεδρο της Δημοκρατίας και στο γ.γ του ΟΗΕ αναφορικά με τις επικίνδυνες όσο και παράνομες διεργασίες που βρίσκονται σε εξέλιξη και σχετίζονται με το Κυπριακό.


Είναι πρωτίστως μια καινούρια ακόμη πιο δυναμική αφετηρία, μέσα από την οποία δυο πράγματα τίθενται με τρόπο πολύ συγκεκριμένο στο κέντρο της προσοχής...
Το πρώτο, είναι η ανάγκη για την απαραίτητη κοινωνική αφύπνιση μπρος στα χειρότερα που έρχονται. Και αυτό συνιστά πρωταρχική υποχρέωση όλων, απέναντι σε μια κοινωνία που κρατείται επιμελώς μακριά από τις εξελίξεις, πολλές φορές ακόμη και παραμυθιαζόμενη από τους «φύλακες που υποτίθεται πως έχουν γνώση»… (μια γνώση βεβαίως που δεν αποτυπώνεται στις φοβικές και άτολμες πρακτικές που ακολουθούν)…  Και…

Σάββατο, 21 Ιανουαρίου 2017

Η Εξωτερική πολιτική και το Επιτελείο ου Τραμπ στο μικροσκόπιο!



Αλλαγές αναμένονται στην  αμερικανική εξωτερική πολιτική
Άνοιγμα είναι η πολιτική αποτελεσματικότητα του Ντ. Τραμπ, επειδή μέχρι σήμερα δεν έχει ασκήσει Κυβερνητική εξουσία,  ούτε υπήρξε Γερουσιαστής ή Βουλευτής.  Αλλά και ως προσωπικότητα συγκεντρώνει αντιφατικές κρητικές.  Σύμφωνα  με δημοσκόπηση της Washington Post και του δικτύου ABC, ο Ντόναλντ Τραμπ είναι ο λιγότερο δημοφιλής πρόεδρος επί τουλάχιστον τέσσερις δεκαετίες.  Στην ερώτηση «εάν έχετε μια θετική η λιγότερη θετική εικόνα» για τον Ντόναλντ Τραμπ το 54% των αμερικανών έχει μάλλον αρνητική άποψη για τον νέο πρόεδρο, ενώ το 40% εμφανίζεται να έχει θετική εικόνα. 
Τα ποσοστά αυτά ήταν αντιστρόφως ανάλογα την περίοδο της ορκωμοσίας του Μπαράκ Ομπάμα το 2009 με το 79% να έχει θετική άποψη. Παρόλα αυτά η πλειοψηφία των Αμερικανών παραμένει αισιόδοξη ότι θα καταφέρει να εκπληρώσει τις προεκλογικές του δεσμεύσεις. 
Σταχυολογώντας αποσπάσματα από τις συνεντεύξεις και δηλώσεις του Ντ. Τράμπ, για διεθνή θέματα  αιχμής,  δημιουργείται ένας βασικός καμβάς πάνω στο οποίο μάλλον θα «υφανθεί» η νέα αμερικανική εξωτερική πολιτική.
  1. Θεωρεί τη Ρωσία περισσότερο σύμμαχο και λιγότερο αντίπαλο.  Η ενδεχόμενη αμερικανορωσική προσέγγιση, είναι σαφές ότι θα προκαλέσει  προβλήματα στην  πολιτική των Βρυξελών και του Βερολίνου,  που συνεχίζει τις κυρώσεις κατά της Ρωσίας, λόγω της κρίσης στην Ουκρανία, αξιοποιώντας μάλιστα το ΝΑΤΟ.
  2. Έχει ταχθεί κατά της αναθεωρητικής πολιτικής  της Κίνας στη νότια Σινική θάλασσα, στηρίζοντας και τις διεκδικήσεις της Ταιβάν.
  3. Αμφισβητεί την αποτελεσματικότητα του ΝΑΤΟ, να αντιμετωπίσει τις σύγχρονες μορφές απειλών, όπως η τρομοκρατία και η μετανάστευση και  χαρακτηρίζει την Ατλαντική Συμμαχία ως απαρχαιωμένο και δαπανηρό στρατιωτικό μηχανισμό.  Είναι αποφασισμένος να απαιτήσει από τους Ευρωπαίους να πληρώσουν για τα έξοδα λειτουργίας  του ΝΑΤΟ,  που μέχρι σήμερα πλήρωναν, το μεγαλύτερο μερίδιο, οι ΗΠΑ. Και  ξεκαθάρισε ότι είναι κάθετα εναντίον της ισλαμικής εισβολή στην Ευρώπη.
  4. Εγκωμίασε το βρετανικό Brexit σαν μια σωστή πράξη εναντίον του γερμανικού οικονομικού απολυταρχισμού, όπως είπε, και πρόσθεσε ότι, περιμένει να ακολουθήσουν και άλλες ευρωπαϊκές χώρες το παράδειγμα της Βρετανίας.
  5. Οι ΗΠΑ πρέπει να στηρίξουν  στο Ισραήλ που είναι ο πιο σημαντικός  στρατηγικός σύμμαχός τους. Έχει χαρακτηρίσει τη συμφωνία με το Ιράν για το πυρηνικό πρόγραμμα που προώθησε ο Μπαράκ Ομπάμα, ότι πιο ανόητο έχει δει και έχει αφήσει να εννοηθεί ότι θα την αναιρέσει. Ήδη η ισραηλινή Κυβέρνηση Μπ. Νετανιάχου, έχει εκφράσει την ικανοποίησή της για τις δηλώσεις του νέου  Προέδρου των ΗΠΑ.
  6. Επισήμανε ότι οι πολιτικές επιλογές των ΗΠΑ στη Συρία ήταν αντικρουόμενες, αφού  από την μία επιχειρούσε  να νικηθεί το ISIS και από την άλλη να ανατραπεί ο Άσαντ. Προανήγγειλε νέες πρωτοβουλίες για την Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή, τις οποίες και συσχέτισε με την αξιοποίηση των ενεργειακών πόρων της περιοχής. Οι ΗΠΑ θα αναβαθμίσουν τις σχέσεις τους με  την  Αίγυπτο, την οποία θεωρούν ως πυλώνα σταθερότητας. 
Το επιτελείο του Τράμπ
  Έγκυροι αναλυτές που ασχολούνται με την αμερικανική εξωτερική πολιτική, υποστηρίζουν,  ότι αυτή δεν είναι μόνο το αποτέλεσμα των αποφάσεων του Προέδρου, αφού υπάρχει ένα δομημένο σύστημα το οποίο λαμβάνει τις πολύ κρίσιμες αποφάσεις, αν και ο αυθορμητισμός και ο απρόβλεπτος χαρακτήρας του Τράμπ,  προκαλούν εύλογες ανησυχίες. Ωστόσο, οι επιλογές υπουργών και συνεργατών του,  στους κρίσιμους τομείς της διπλωματίας, της Άμυνας και της ασφάλειας,  δίνουν το πρώτο στίγμα της κατεύθυνσης και των επιλογών  των  ΗΠΑ  στα Στρατηγικής σημασίας διεθνή ζητήματα.
Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ είναι  ο Ρεξ Τίλερσον, μέχρι πριν λίγες μέρες, πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος του πετρελαϊκού ομίλου ExxonMobil  και εκ των συνομιλητών του πρόεδρου της Ρωσίας  Βλαντίμιρ Πούτιν. Η επιλογή του Ρεξ Τίλερσον σηματοδοτεί και την ανάδειξη της επιχειρηματικότητας  και της γεωοικονομίας, ως βασικούς παραμέτρους της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής.
Επίσης , για πρώτα φορά σε αμερικανική Κυβέρνηση μετέχουν τρεις απόστρατοι στρατηγοί. 
Ο απόστρατος στρατηγός Μάικλ Φλιν, έχει  αναλάβει τη πολύ σημαντική θέση του σύμβουλου εθνικής ασφάλειας του αμερικανού  προέδρου. Ο  Τζον Κέλι είναι ο πανίσχυρος  υπουργός Εσωτερικής Ασφάλειας. Ο  πρώην πεζοναύτης, στρατηγός ε.α. Τζον Κέλι, έχει αναλάβει να ηγηθεί της αναχαίτισης της παράνομης μετανάστευσης και  να διασφαλίσει την εσωτερική ασφάλεια. Σε αυτόν υπάγονται και οι μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ. Ο  απόστρατος στρατηγός Τζέιμς Μάτις, είναι ο  επικεφαλής του αμερικανικού Πενταγώνου. Είναι ο πρώτος στρατηγός που  αναλαμβάνει  το αξίωμα αυτό,  μετά τον Τζορτζ Μάρσαλ το 1950 με Πρόεδρο τον Χάρι Τρούμαν.
 Χ.Καπούτσης

Τετάρτη, 18 Ιανουαρίου 2017

Πρόσκληση σε ημερίδα για τα Εθνικά θέματα "Κύπρος - Αιγαίο - Θράκη" - 22 Ιανουαρίου 2017

Πρόσκληση



18 Ιανουαρίου 2017
Ημερίδα για τα Εθνικά θέματα 
Το Ε.ΠΑ.Μ ανέλαβε πρωτοβουλία, σε συνεργασία με άλλους πολιτικούς φορείς, για πραγματοποίηση  ημερίδας για την ανάδειξη σημαντικών πτυχών των εθνικών θεμάτων.
Ειδικά, και όσον αφορά στο Κυπριακό  που κυριαρχεί στην επικαιρότητα,  έχουν προσκληθεί και θα παραστούν, μεταξύ άλλων διακεκριμένων ομιλητών, πολιτικές προσωπικότητες της Κύπρου και εκπρόσωποι προσφυγικών σωματείων, οι οποίοι θα μας καταθέσουν την άποψή τους  και τις βιωματικές τους εμπειρίες πάνω στο Κυπριακό ζήτημα.

Σάββατο, 14 Ιανουαρίου 2017

Πόσο μακράν κείται η Κύπρος;!



Του Δημήτρη Καζάκη

Μετά από μια "συγκρατημένα επιτυχή" συνδιάσκεψη για το Κυπριακό στη Γενεύη, όπως μας διαβεβαίωσε η ηγεσία Ελλάδας και Κύπρου, το όλο ζήτημα παραπέμφθηκε στα "τεχνικά κλιμάκια". Θα μου πείτε, τι μας ενδιαφέρει εμάς; Η Κύπρος κείται μακράν, έλεγε ο "εθνάρχης" Καραμανλής την εποχή που ο τουρκικός Αττίλας αλώνιζε στην Κύπρο με τις πλάτες του ΝΑΤΟ, αλλά και της δικής του κυβέρνησης.

Από τότε ο ελληνικός λαός έπρεπε να πειστεί ότι η Κύπρος δεν τον αφορά άμεσα. Άλλο Ελλάδα κι άλλο Κύπρος. Άλλο οι Έλληνες κι άλλο οι Κύπριοι. Άλλωστε οι μεγάλοι προστάτες μας, οι Βρετανοί, το είχαν εξιχνιάσει το όλο θέμα από πολύ νωρίς. Οι Κύπριοι μπορεί να είναι ελληνόφωνοι και Ορθόδοξοι στη συντριπτική τους πλειοψηφία, αλλά "ανθρωπολογικώς" δεν είναι Έλληνες. Έτσι είχε αποφανθεί η αποικιοκρατική τους "επιστήμη" κι αυτό δίδασκαν στα μαθητόπουλα της Κύπρου.

"Ο πληθυσμός της νήσου Κύπρος είναι Κύπριοι διαφορετικής φυλής [απ' ότι οι Έλληνες]," διαβεβαίωναν οι εκπρόσωποι της βρετανικής αποικιοκρατίας τη Βουλή των Κοινοτήτων στις 15 Νοεμβρίου 1920. Λίγα χρόνια αργότερα επέβαλαν το πρώτο αποικιακό Σύνταγμα του 1925 στην Κύπρο που για πρώτη φορά επίσημα διαχώριζε τις δυο κοινότητες.

Βλέπετε, οι Κύπριοι στη συντριπτική τους πλειοψηφία δεν πείστηκαν ποτέ ότι είναι διαφορετικής ράτσας από τους Έλληνες και συνέχισαν να διεκδικούν την Ένωση. Κι έτσι οι Βρετανοί επινόησαν τις δυο κοινότητες και φρόντισαν να δημιουργήσουν σε κάθε ευκαιρία και με κάθε τρόπο τριβές αναμεταξύ τους, ώστε να δικαιολογούν την δική τους αποικιακή κυριαρχία στο νησί.

Για να κατοχυρωθεί αυτός ο αποικιοκρατικός θεσμός των δυο κοινοτήτων και για να παγιωθεί η ρατσιστική διαίρεση των Κυπρίων, τόσο αναμεταξύ τους, όσο και με την Ελλάδα, έπρεπε το νησί να υποστεί τα πάνδεινα. Έπρεπε να παραδοθεί στο έλεος της αποικιοκρατικής διπλωματίας των μεγάλων δυνάμεων, με τη συνηγορία και των ελληνικών κυβερνήσεων, σε μια εποχή που το διεθνές δίκαιο κατοχύρωνε το δικαίωμα των λαών υπό αποικιακή κατοχή στην ελεύθερη αυτοδιάθεση.

Κι όταν χρειάστηκε η φυλετική, ρατσιστική διαίρεση των δυο κοινοτήτων να αποκτήσει και εδαφική υπόσταση, τότε έβαλαν την ελληνική χούντα να ανοίξει την πόρτα στην τουρκική εισβολή του Αττίλα. Το αποτέλεσμα; Σχεδόν 40% του εδάφους της Κύπρου υπό τουρκική στρατιωτική κατοχή. Πάνω από 200 χιλιάδες πρόσφυγες και πάνω 1.600 αγνοούμενοι έως και σήμερα.

Οι κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης ακολούθησαν την πεπατημένη που ο Γεώργιος Φιλάρετος, αυτός ο πρόδρομος της αβασίλευτης δημοκρατίας στην Ελλάδα, είχε εύστοχα από τα τέλη του 19ου αιώνα ονομάσει "ξενοκρατία". Αποδέχθηκαν ως τετελεσμένο την τουρκική εισβολή και κατοχή. Αποκήρυξαν το δικαίωμα του Κυπριακού λαού στην εθνική αυτοδιάθεση, που εκφραζόταν ιστορικά με το σύνθημα της Ένωσης. Και αντιμετώπισαν το όλο Κυπριακό πρωτίστως ως πρόβλημα διμερές των δυο κοινοτήτων.

Ο ελληνικός λαός έπρεπε να μάθει ότι το κυπριακό είναι βάρος για την Ελλάδα. Άλλο Ελλάδα, άλλο Κύπρος, ή όπως ήταν και παραμένει το επίσημο δόγμα: η Λευκωσία αποφασίζει, η Αθήνα συμπαρίσταται. Άλλωστε ένα από τα πιο ειδεχθή δείγματα της ελληνικής πολιτικής ηγεσίας, ο Ευάγγελος Γιαννόπουλος, όταν βρέθηκε στο υπουργείο εφοπλιστών στη δεκαετία του 1980, το είχε ξεκαθαρίσει με τη γνωστή χυδαιότητα που τον διέκρινε: "Αρκετά πληρώσαμε στην Κύπρο από την εποχή του Παπανδρέου του γέρου. Και ακόμα πληρώνουμε. Εμείς δεν οφείλουμε τίποτα στην Κύπρο. Για ότι έπαθε η Κύπρος, δεν φταίει η Ελλάδα... Και για να ακούγεται η Κύπρος πρέπει να σβήσουμε εμείς;" (2/2/1988)

Ήταν η εποχή του Νταβός, του mea culpa και του μνημονίου Παπούλια-Γιλμάζ της Βάρκιζας. Με βάση όλα αυτά και στο όνομα του Κυπριακού, η Τουρκία αφού πέτυχε να απαλειφθεί η έννοια του σεβασμού των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας, που αφορά τον Εναέριο χώρο, την Αιγιαλίτιδα Ζώνη και την Υφαλοκρηπίδα. Πέτυχε την κατοχύρωση του δικαιώματος διεξαγωγής δικών της στρατιωτικών ασκήσεων και επιχειρήσεων “έρευνας και διάσωσης” στον διεθνή εναέριο και θαλάσσιο χώρο του Αιγαίου χωρίς, να προσδιορίζονται τα όρια αυτού του χώρου, αφού η Τουρκία αρνήθηκε οποιαδήποτε σαφή δέσμευση για την αναγνώριση των ελληνικών συνόρων στο Αιγαίο .

Ο Γιλμάζ, μετά την επιστροφή του στην Άγκυρα αναφώνησε θριαμβευτικά: “Επιτέλους, βάλαμε νομικώς πόδι στο Αιγαίο”. Με τις συμφωνίες αυτές και στο όνομα του Κυπριακού, άνοιξε ο δρόμος για τα Ίμια, το γκριζάρισμα 3.000 και πλέον νησίδων και την κυριαρχία του τουρκικού πολεμικού ναυτικού στο Αιγαίο υπό το πρόσχημα στρατιωτικών ασκήσεων.

Έτσι ανατράπηκε ακόμη και σε επιχειρησιακό επίπεδο το δόγμα που ίσχυε από την εποχή των Βαλκανικών πολέμων, δηλαδή από την εποχή του ναυάρχου Κουντουριώτη: ο αποκλεισμός του πολεμικού ναυτικού της Τουρκίας στα στενά. Τώρα με τις ευλογίες των επίσημων κυβερνήσεων της χώρας, αλλά και του ΝΑΤΟ, το πολεμικό ναυτικό της Τουρκίας μπορεί να διεξάγει ευρύτατες στρατιωτικές ασκήσεις στο Αιγαίο για το πώς θα καταλάβει και θα ανακαταλάβει τα ελληνικά νησιά του Αιγαίου έως και τις Κυκλάδες.

Στις 17/1/1989 ο αντιστράτηγος ε.α. Ανδρέας Σιαπκαράς και παλιός ιερολοχίτης με παρρησία και πατριωτισμό που είναι εξαιρετικά σπάνιος στους εν ενεργεία και εν αποστρατεία ανώτατους αξιωματικούς των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων, διότι έχουν εμποτιστεί μέχρι το μεδούλι στον κομματικό πατριωτισμό, βγήκε δημοσίως και κατήγγειλε τη σοβαρότητα των παραχωρήσεων: “Αν η Ελλάς δεν αντιδράσει σθεναρώς υπεραμυνομένη της ακεραιότητάς της, τότε σημαίνει ότι Κυβέρνηση και Βουλή παραδίδουν την Ελλάδα στην Τουρκία.” Και χαρακτήρισε την όλη συμφωνία ως πολιτική Anschluss, δηλαδή προσάρτησης του Αιγαίου και της Κύπρου από την Τουρκία.

Οι εξελίξεις επιβεβαίωσαν με τον χειρότερο τρόπο τις προβλέψεις του Σιαπκαρά. Ο ενδοτισμός οδήγησε Ελλάδα και Κύπρο στα χειρότερα. Η Ελλάδα επίσημα πλέον τελεί υπό καθεστώς κατοχής. Δεν ασκεί τα κυριαρχικά της δικαιώματα ούτε καν στα σύνορά της. Επιχειρησιακά το Αιγαίο έχει παραδοθεί στο ΝΑΤΟ, στο τουρκικό πολεμικό ναυτικό για ασκήσεις και στην ΕΕ για τη διαχείριση των προσφύγων.

Από την άλλη οι ηγεσίες Ελλάδας και Κύπρου έχουν παντελώς ξεχάσει τα περί τουρκικής εισβολής και κατοχής. Έχουν ξεχάσει το προσφυγικό και τους αγνοούμενους. Κι έχουν αποδεχθεί μια πρωτοφανή για τα χρονικά ρατσιστική διαίρεση του πληθυσμού της Κύπρου με βάση την δια του αίματος συγγένεια ή καταγωγή, αλλά και το θρήσκευμα.

Στο όνομα της ομοσπονδίας πρέπει να αποδεχθούμε ότι μια χώρα σαν την Τουρκία, όποτε θεωρεί ότι κινδυνεύει μια δική της φυλετική μειονότητα σε γειτονικό κράτος, τότε είναι απολύτως νόμιμο να διεκδικεί κυριαρχικά δικαιώματα γι' αυτήν τη μειονότητα. Κι αν το γειτονικό κράτος αρνείται να τα αποδεχθεί, τότε εξ ορισμού αυτό σημαίνει καταπίεση της φυλετικής μειονότητας που δικαιολογεί απειλή πολέμου, ή και στρατιωτική επέμβαση.

Αυτό έχει αποδεχθεί η πολιτική ηγεσία Ελλάδας και Κύπρου ως προϋπόθεση για τη διαδικασία διασκέψεων όπως αυτή της Γενεύης. Κι όχι μόνο αυτό. Έχει αποδεχθεί και το αποικιοκρατικής έμπνευσης φυλετικό-ρατσιστικό διαχωρισμό του νησιού σε δυο κοινότητες. Με άλλα λόγια καταδικάζουν τους Κυπρίους να επιλέγουν εκπροσώπηση με βάση την εθνοφυλετική καταγωγή και το θρήσκευμα.

Μπορεί να φανταστεί κανείς τι πρόκειται να συμβεί σε πογκρόμ και διακρίσεις όσων άτυχων κατοικήσουν σε μια από τις δυο θεσμοποιημένες κοινότητες; Κάθε κοινότητα αναγκαστικά θα επιβάλλει νόμους διαχωρισμού με βάση τους οποίους ο αλλοεθνής που κατοικεί στην κοινότητα να μην έχει τα ίδια πολιτικά δικαιώματα. Κι αυτό ισοδυναμεί με καθεστώς απαρτχάιντ. Όπως, άλλωστε, το βλέπουμε να λειτουργεί άψογα στην πρώτη δικοινοτική, διζωνική ομοσπονδία που αποφασίστηκε μεταπολεμικά: την Παλαιστίνη.
Αλλά τι μας ενδιαφέρει. Η Κύπρος κείται μακράν!


ΟΛΟΙ σήμερα 14 Ιαν,2017 στην πορεία-πικετοφορία για την Κύπρο!