Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2017

Ανακοίνωση – Κάλεσμα του ΕΠΑΜ προς πολιτικούς φορείς , οργανώσεις και προσωπικότητες.!


Για την συμπόρευση στην πορεία εξόδου από την ευρωζώνη και την μετάβαση σε εθνικό νόμισμα

Στην Ελλάδα διανύουμε τον έβδομο χρόνο σε καθεστώς δανειακών συμβάσεων και εφαρμογής μνημονιακών πολιτικών, που έχουν μετατρέψει την χώρα εντός ευρωζώνης και Ευρωπαϊκής Ένωσης, σε μια σύγχρονη μεν, απεχθή δε, δουλοπαροικία του χρέους.

Ουσιαστικά πρόκειται για πραγματικό καθεστώς κατοχής που εγκαθιδρύθηκε από τους δανειστές σε αγαστή συνεργασία με το εθελόδουλο πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο, καταλύοντας την υπόσταση του ελληνικού κράτους, θέτοντας υπό αίρεση την επιβίωση του ελληνικού λαού, προκειμένου να διασωθεί το ευρώ και να εδραιωθεί η νέα φεουδαρχία των τραπεζών, των σύγχρονων διεθνών τοκογλύφων.

Όμως όσο οι κυβερνήσεις παραμένουν υποτελείς στους δανειστές, όσο η κρίση βαθαίνει, όσο η κατάσταση γίνεται ολοένα και πιό ανυπόφορη για ευρύτερα στρώματα του ελληνικού πληθυσμού, άλλο τόσο θεριεύει ξανά  στα σπλάχνα της κοινωνίας η αγωνία για πραγματική διέξοδο από την φαυλότητα, θέτοντας σε ημερήσια διάταξη την αναζήτηση πραγματικά βιώσιμης εναλλακτικής προοπτικής για τον τόπο.

Ποτέ άλλοτε η αμφισβήτηση του ευρώ και η συζήτηση για το νόμισμα  στην Ελλάδα, δεν είχε πάρει τις διαστάσεις που έχει σήμερα. Ποτέ στο παρελθόν η ανάγκη εξόδου από την ευρωζώνη και η προοπτική μετάβασης σε εθνικό νόμισμα δεν αγκαλιαζόταν από όλο και περισσότερους πολίτες. Ποτέ άλλοτε η στάση του ελληνικού λαού απέναντι στην Ευρωπαϊκή Ένωση, δεν συγκέντρωνε αρνητικά χαρακτηριστικά μη αποδοχής και απόρριψης των πολιτικών που η ίδια εφαρμόζει.

Γι’ αυτό πανικόβλητη η συμμορία του ευρώ,  από το εθελόδουλο πολιτικό προσωπικό ώς τα συστημικά ΜΜΕ και τον ΣΕΒ,  μαζί με τα κάθε είδους ντόπια και ξένα αφεντικά τους, συγκροτούν ήδη αραγές μέτωπο απέναντι στο εθνικό νόμισμα και επιτίθονται με λύσσα σε όποιον υποστηρίζει τα αυτονόητα. Φοβούνται την κοινωνική παλίρροια ενάντια στο ευρώ, ενάντια στις πολιτικές των θεσμών και των εγχώριων συνεργατών τους. Φοβούνται τις ποινικές ευθύνες που απορρέουν από τον σφετερισμό της εξουσίας και τις διώξεις επί εσχάτη προδοσία που στοιχειοθετούνται εναντίον τους.

Γι΄αυτό βάλθηκαν να τρομοκρατήσουν εκ νέου τον ελληνικό λαό σπέρνοντας τον φόβο, το ψέμα και την σύγχιση, σε ένα ανεκδιήγητο παραλήρημα παλιανθρωπιάς και αγυρτείας. Από κοντά και όσες δυνάμεις σταυλίζονται στην λύση Σόιμπλε, το διπλό κατοχικό νόμισμα και την διατήρηση του καθεστώτος κατοχής στην χώρα.

Απέναντι σε αυτές τις εξελίξεις, κρίνεται και είναι επιβεβλημένο να εξαντληθεί κάθε  δυνατότητα συγκρότησης ενός συμπαγούς και αραγούς μετώπου συμπόρευσης όλων των δημοκρατικών δυνάμεων, που συγκλίνουν στην ανάγκη εξόδου από την ευρωζώνη και μετάβασης σε εθνικό νόμισμα, προκειμένου να ανακτήσει η χώρα την εθνική κυριαρχία και το δικαίωμα άσκησης ανεξάρτητης οικονομικής και δημοσιονομικής πολιτικής για μια διαφορετική πορεία σε αυτόν τον τόπο προς όφελος του λαού.

Αν θέλουμε να γλυτώσει η πατρίδα και ο λαός της από τα δεσμά της δουλοπαροικίας του χρέους, αν θέλουμε να παλέψουμε, μπαίνοντας πραγματικά μπροστά στην δημιουργία ρωμαλέου παλλαϊκού πλειοψηφικού ρεύματος υπέρ της εξόδου από την φυλακή του ευρώ, διεκδικώντας με σχέδιο και συντεταγμένα την διακυβέρνηση της χώρας, τότε οφείλουμε να αποκτήσουμε κοινό λόγο. Να αντιμετωπίσουμε από κοινού και με ενιαία γραμμή  την λυσσαλέα επίθεση των αντιπάλων ενάντια στον λαό και τις προοπτικές  ευημερίας του.

Το αμέσως επόμενο διάστημα το ΕΠΑΜ θα αναλάβει όλες τις απαραίτητες πρωτοβουλίες, καλώντας όλες τις δημοκρατικές δυνάμεις, είτε πρόκειται για πολιτικά κόμματα, φορείς και κινήματα, είτε για μεμονωμένες προσωπικότητες, που υποστηρίζουν την έξοδο από την ευρωζώνη και την μετάβαση σε εθνικό νόμισμα, έτσι ώστε να ανοίξει ένας πραγματικά δημόσιος διάλογος για το εθνικό νόμισμα, να απλωθούν απόψεις, να αναμετρηθούν επιχειρήματα, με άμεσο στόχο την συγκρότηση δημοκρατικού και πατριωτικού πόλου, ικανού να συσπειρώσει, ευρύτερα στρώματα της ελληνικής κοινωνίας.

Σε κάθε συνεργασία διαφορές υπάρχουν. Δεν είναι εξ’ άλλου υποχρεωτικό να συμφωνούμε σε όλα. Αν δεν μάθουμε όμως να λειαίνουμε τις διαφορές, αν δεν μάθουμε να διαφωνούμε αλλά να χτυπάμε μαζί τον κοινό εχθρό, αν δεν τριφτούμε μεταξύ μας σε επιχειρήματα και λύσεις, τότε δεν δικαιούμαστε να περιμένουμε νικηφόρες εκβάσεις στις μάχες που καλούμαστε να δώσουμε.

Το ΕΠΑΜ δεσμεύεται προς κάθε κατεύθυνση, να πράξει ότι είναι δυνατόν προκειμένου  να προκύψει συμπόρευση, και να αποκτήσει ο ελληνικός λαός μια συντεταγμένη πολιτική εκπροσώπηση,  όπου με ενιαίο και κοινό λόγο υπέρ της αναγκαιότητας εξόδου από την ευρωζώνη και μετάβασης σε εθνικό νόμισμα, θα σηκώσει ασπίδα απέναντι στις αήθεις και ακραίες επιθέσεις τρομοκράτησης της κοινής γνώμης από την συμμορία του ευρώ, χαράζοντας πορεία ανοικοδόμησης της πατρίδας και εγκαθίδρυσης μιας ευνομούμενης και δημοκρατικής πολιτείας στον τόπο  μας 

Το Εθνικό Συντονιστικό Συμβούλιο του ΕΠΑΜ


Αθήνα 16 Φεβρουαρίου 2017

Τρίτη, 14 Φεβρουαρίου 2017

Ο ΓΓ του ΕΠΑΜ με κλιμάκιο στελεχών της ΠΓ σε περιοδεία στη Β. Ελλάδα




Στο πλαίσιο των επαφών με μέλη και φίλους του ΕΠΑΜ αλλά και με πολίτες που δείχνουν έντονο το ενδιαφέρον τους για τις θέσεις του ΕΠΑΜ , ο Γενικός Γραμματέας του Μετώπου Δημήτρης Καζάκης, συνοδευόμενος από: τον Οργανωτικό Γραμματέα  και μέλος της ΠΓ Δημήτρη Κυπριώτη, καθώς  και από τα μέλη της ΠΓ Μ. Αριδά, Χ. Πολυχρονοπούλου, Γ. Πιερρουτσάκο (υπεύθυνο Δημοσίων Σχέσεων) και τον υπεύθυνο Επικοινωνίας και εκπρόσωπο Τύπου του ΕΠΑΜ Απόστολο Ρόσσιο, πραγματοποιούν από σήμερα περιοδεία και ομιλίες σε πόλεις της Β. Ελλάδας. 
Με την ευκαιρία αυτή έχουν προγραμματιστεί τηλεοπτικές εμφανίσεις και ραδιοφωνικές συνεντεύξεις σε τηλεοπτικούς και ραδιοφωνικούς σταθμούς  της Περιφέρειας.
Το πρόγραμμα της περιοδείας του ΓΓ του ΕΠΑΜ και των στελεχών που τον συνοδεύουν έχει ως εξής:

Τρίτη 14/2 ΤΡΙΚΑΛΑ
 Ώρα 15.30 TV 10 Θεσσαλίας, ζωντανή συνέντευξη
Τετάρτη  15/2 ΠΕΛΛΑ
Ώρα 15.00- 16.00 μαγνητοσκοπημένη εκπομπή   στο Pella TV*
Ώρα 18:00 συνάντηση μελών , φίλων και πολιτών Δ. Μακεδονίας  στα Γιαννιτσά στο κέντρο Module Ελ. Βενιζέλου 3
* Η εκπομπή του PELLA TV θα μεταδοθεί την Πέμπτη 16/2 ώρα 20.00 και το Σ/Κ σε  επαναλήψεις

Πέμπτη  16/2  ΔΡΑΜΑ
Ώρα 15.00 ζωντανή εκπομπή  στο STAR TV Β. Ελλάδος στην εκπομπή Παρεμβάσεις του δημοσιογράφου Θ. Φυλακτού.
Ώρα 18.30 Συνάντηση μελών, φίλων και πολιτών της Περιφέρειας ΑΜΘ στο ξενοδοχείο Νεφέλη στην Καβάλα
Παρασκευή  17/2 ΘΕΣ/ΚΗ
Δύο τηλεοπτικές εμφανίσεις στο Euro TV και στο ΠΟΝΤΟΣ TV  
Ώρα 16.30  συνάντηση με μέλη και φίλους της Περιφέρειας Κ. Μακεδονίας
Σάββατο 18/2 αναχώρηση για Αθήνα


Δευτέρα, 13 Φεβρουαρίου 2017

Καταστρεφόμαστε εντός της Ευρωζώνης

Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΚΠΕΜΠΕΙ SOS ΓΙΑ ΑΛΛΑΓΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΠΟΡΕΙΑΣ







Αναμφίβολα, πρέπει να αναθεωρήσουμε αυτό το τεράστιο εθνικό λάθος, που συνίσταται στον παρανοϊκό συνδυασμό αφενός της ορθής διαπίστωσης ότι καταστρεφόμαστε, αν συνεχίσουμε την ίδια πορεία, και αφετέρου της απόφασής μας να παραμείνουμε εντός των τειχών.
της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη
Μετά από σχεδόν επτά χρόνια συνεχούς και ραγδαίας επιδείνωσης όλων ανεξαιρέτως των δεικτών της πραγματικής ελληνικής οικονομίας, επιβάλλεται να συνειδητοποιήσουμε ότι η συνέχιση της ίδιας οικονομικής μας πολιτικής ισοδυναμεί με αυτοκτονία.
Οι υπεύθυνοι για τις τύχες μας, στο παρελθόν, το παρόν και το μέλλον, φέρουν βαρύτατες ευθύνες, προσποιούμενοι άγνοια αυτής της αναμφισβήτητης πραγματικότητας: ότι, δηλαδή, το ελληνικό πρόγραμμα βασίστηκε εξαρχής σε τραγικά εσφαλμένες υποθέσεις, που οδηγούν αναπότρεπτα στην εξαθλίωση ολοένα μεγαλύτερων τμημάτων του ελληνικού λαού. Η παταγώδης αποτυχία του δεν μπορεί πια να συγκαλυφτεί, ούτε με την προσπάθεια επίρριψης ευθυνών στη χώρα μας, επειδή δήθεν δεν το εκτέλεσε σωστά (όπως διαπιστώνει ο Joseph Stiglitz στο τελευταίο του βιβλίο, “η καταστροφή της οφείλεται στο ότι το εφάρμοσε με ευλάβεια”), ούτε με την εμφάνιση δήθεν δημοσιονομικών επιτευγμάτων, όπως μεταξύ και άλλων, των πρωτογενών πλεονασμάτων, που προκύπτουν από την καταστροφή της πραγματικής οικονομίας, αλλά ούτε και με αφελείς εξαγγελίες δήθεν αναμενόμενων βελτιώσεων και δήθεν έλευσης της πολυπόθητης ανάπτυξης.
Συνοπτικά, το πρόγραμμα σταθεροποίησης της Ελλάδας βασίστηκε σε σωρεία εσφαλμένων υποθέσεων (που άλλωστε βρίσκονται και στα θεμέλια της ΕΕ-Ευρωζώνης), όπως ανάμεσα και σε άλλες, ότι η λιτότητα οδηγεί στην ανάπτυξη, η μείωση των μισθών βελτιώνει την ανταγωνιστικότητα, κάποιος βαθμός ανεργίας είναι επιθυμητός διότι ελέγχει τον πληθωρισμό, οι αγορές αυτοδιορθώνονται και συνεπώς η κρατική παρέμβαση είναι ανεπιθύμητη, η σύγκλιση των οικονομιών στο πλαίσιο νομισματικής/οικονομικής ένωσης είναι αυτόματη, η νομισματική πολιτική είναι αρκετή και δεν χρειάζεται προσφυγή στη δημοσιονομική πολιτική κ.ο.κ.
Εφαρμόζοντας αγογγύστως αυτό το πρόγραμμα, η Ελλάδα έχει οδηγηθεί σε πλήρες αδιέξοδο. Δεν μπορεί πια να αναμένει τη σωτηρία της, χάρη σε μακροχρόνια μέτρα, αφού οι εταίροι της αποφάσισαν να βαπτίσουν “βοήθεια”, τα δάνεια που εκβιαστικά της χορηγούν, με απαγορευτικά υψηλό επιτόκιο μέχρι πριν λίγο, και των οποίων το 85% περνά έξω από τα ελληνικά σύνορα με κατεύθυνση τις τράπεζες. Οι ατελεύτητες και χωρίς ουσία διαπραγματεύσεις, στις οποίες επιδίδονται οι κυβερνήσεις μας, περιλαμβάνουν ολοένα και πιο παράλογες απαιτήσεις των δανειστών, σε συνδυασμό με εξευτελιστικές υποχωρήσεις των ελληνικών κυβερνήσεων, και με υπαναχώρηση της μιας μετά την άλλη, των δήθεν “κόκκινων γραμμών”.
Η Ελλάδα, αποκτά προοδευτικά την όψη και τα χαρακτηριστικά οικονομίας του τρίτου κόσμου, με συνταξιούχους που λιμοκτονούν, νέους που μαζικά την εγκαταλείπουν σε αναζήτηση καλύτερης τύχης, άνεργους, που πυκνώνουν τις τάξεις αυτών που εργάζονται για 100-300Ε το μήνα, και που η πλήρης απασχόληση παραχωρεί τη θέση της σε ανασφαλείς μορφές, μέσα στη ζουγκλοποιημένη αγορά εργασίας. Η Ελλάδα εμφανίζεται ως η μόνη ευρωπαϊκή χώρα, στην οποία η αποταμίευση είναι ανερχόμενα αρνητική, η κατανάλωση ακόμη και για βασικά είδη διατροφής υποχωρεί, η δημόσια και ιδιωτική επένδυση ελαχιστοποιούνται από την αρχή της κρίσης, το ποσοστό των όσων δικαιούνται σύνταξης διαχρονικά μειώνεται, οι επιχειρήσεις κλείνουν κατά χιλιάδες ενώ ο αριθμός των νέων υστερεί κατά περίπου 30% σε σύγκριση με όσες εξαφανίζονται και όπου τα capital controls συνεχίζονται χωρίς ημερομηνία λήξης.
Παράλληλα, δεν δικαιολογούνται ελπίδες για βελτίωση της συμπεριφοράς των εταίρων μας, αφού στις τάξεις των οποίων φαίνεται να υπερισχύει η τιμωρητική διάθεση. Για αυτό και δεν ενοχλούνται για το γεγονός ότι μια ευρωπαϊκή χώρα και μέλος της Ευρωζώνης έχει περιέλθει σε αυτή την οικτρή, από κάθε πλευρά, κατάσταση. Είναι εξάλλου αφελής η ελπίδα ότι θα σωθούμε από τη μείωση των, όντως, δυσβάστακτων φόρων, που πρόκειται να αντικατασταθούν από περαιτέρω μείωση των δημοσίων δαπανών, όπως προτείνει η αξιωματική αντιπολίτευση.
Υπενθυμίζω, σχετικά, ότι η μείωση των φόρων που αποτέλεσε τη σημαία του κ. Reagan, ως πλανητάρχη, σε συνδυασμό με τη γνωστή καμπύλη Lafer, οδήγησε τις ΗΠΑ σε μια από τις χειρότερες υφέσεις της ιστορίας της. Παράλληλα, αναγγέλλεται και η δημιουργία νέων κεντροδεξιών/κεντροαριστερών πολιτικών κομμάτων, που φαίνεται να αποβλέπουν σε συγχώνευση και, συνεπώς, ενίσχυση του ευρωπαϊκού τόξου, στην Ελλάδα.
Στη θέση επιλογής μιας οικονομικής πολιτικής, ριζικά διαφορετικής της παρούσας, όλα τα ελληνικά πολιτικά κόμματα, που βρίσκονται ή προσδοκούν να έρθουν στην εξουσία, εξαντλούνται στην πρόταση οριακών και εμφανώς αναποτελεσματικών λύσεων στο ελληνικό δράμα. Προκύπτει, έτσι, αγεφύρωτο χάσμα ανάμεσα στις αγωνίες και τις επιθυμίες της πλειονοψηφίας του ελληνικού λαού, όπως αυτές εκφράζονται σε πρόσφατες δημοσκοπήσεις, και στα όσα ασήμαντα ή ανασφαλή υπόσχεται να του εξασφαλίσει ολόκληρο σχεδόν το πολιτικό φάσμα της χώρας μας.
Συγκεκριμένα:
*Το 84% του ελληνικού λαού πιστεύει ότι η ΕΕ κινείται προς λάθος κατεύθυνση (Palmos Analysis-18.12.2016), ενώ η πολιτική εξουσία ορκίζεται σε αυτήν.
*Το 65% του ελληνικού λαού πιστεύει ότι το 2017 η οικονομική κατάσταση θα χειροτερεύσει (Κάπα Research-1.1.2017) ενώ η κυβέρνηση υπόσχεται το τέλος των δεινών μας.
*Το 47% του ελληνικού λαού φρονεί ότι θα έπρεπε να διαλυθεί η ΕΕ-Ευρωζώνη (Κάπα Research-1.1.2017), ενώ ακόμη και το εορταστικό προεδρικό διάγγελμα εύχεται την μακροημέρευσή της.
*Το 59% των ερωτηθέντων πιστεύει ότι η χώρα ζημιώθηκε το 2016 από τη χρήση του ευρώ, έναντι 32% μόνο το 2009 (Κάπα Research-1.1.2017), ενώ για την κυβέρνηση, όσο και για την αντιπολίτευση αποτελεί απαγορευμένη συζήτηση.
*Το 42,5% πιστεύει ότι η χώρα θα ήταν καλύτερα με τη δραχμή (Κάπα Research-1.1.2017), ενώ για την κυβέρνηση, την αντιπολίτευση και τα ΜΜΕ ισοδυναμεί με το τέλος του κόσμου.
*Το 36,5% (έναντι του 28, 5% το 2010) είναι υπέρ της δραχμής, ενώ το 47,5% υπέρ του ευρώ (έναντι του 60,5% το 2010).
Ο συνδυασμός των παραπάνω απαντήσεων αποκαλύπτει μια, χωρίς προηγούμενο, σύγχυση του ελληνικού λαού, ο οποίος παρότι διαπιστώνει, χωρίς την ελάχιστη αμφιβολία, ότι η ακολουθούμενη οικονομική πολιτική είναι οριστικά και αμετάκλητα καταστρεπτική, ωστόσο δείχνει πεπεισμένος ότι η προσπάθεια μεταβολής της θα φέρει Αρμαγεδδών. Για την κατανόηση του πως και του γιατί δημιουργήθηκε αυτή η σύγχυση, είναι ανάγκη να ανατρέξουμε στη συντονισμένη προσπάθεια όλων των κυβερνήσεων των τελευταίων επτά ετών, της αξιωματικής αντιπολίτευσης, και βέβαια των ΜΜΕ, εκτός φωτεινών εξαιρέσεων, προκειμένου να πείσουν το μέσο Έλληνα, ότι εκτός Ευρωζώνης, δεν έχει οδό ούτε πλοίο δεν έχει λυτρωμό (όπως είπε και ο ποιητής).
Το ευρώ ταυτίστηκε με την ιδιότητά του Ευρωπαίου, που δήθεν χάνεται εκτός αυτού! Η παραμονή μας, στην Ευρωζώνη εμφανίστηκε ως μονόδρομος που αξίζει οποιασδήποτε διάστασης θυσία: και αυτής της εθνικής μας κυριαρχίας, της εθνικής μας αξιοπρέπειας, του ολοκληρωτικού ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας μας, της πλήρους εξαθλίωσης του λαού μας, της δουλοποίησής μας, του εξευτελισμού μας, και τελικά της εξαφάνισής μας από το πρόσωπο της Γης. Δεν είναι, συνεπώς ανεξήγητο το γιατί το 84% του ελληνικού λαού δέχεται ότι βαδίζουμε σε λάθος δρόμο, το 59% τολμά επιτέλους να υποδείξει ως κύριο ένοχο το ευρώ, αλλά όμως, μόνο το 36,5% έχει το σθένος να αναζητήσει μια άλλη πορεία, εκτός της καταστροφής, που δήθεν θα έρθει με τη δραχμή.
Αναμφίβολα, πρέπει να αναθεωρήσουμε αυτό το τεράστιο εθνικό λάθος, που συνίσταται στον παρανοϊκό συνδυασμό αφενός της ορθής διαπίστωσης ότι καταστρεφόμαστε, αν συνεχίσουμε την ίδια πορεία, και αφετέρου της απόφασής μας να παραμείνουμε εντός των τειχών.

Η σωτηρία της Ελλάδας απαιτεί μακροχρόνια ταχύρρυθμη ανάπτυξη, για να γιατρέψει τις πληγές της και για να ξεπληρώσει σε βάθος χρόνου το τεράστιο χρέος της. Αποτελεί ουτοπία η διαβεβαίωση, παρότι επιχειρείται από πολλές πλευρές, ότι η πολυπόθητη αυτή ανάπτυξη μπορεί να υλοποιηθεί εντός του ανθυγιεινού μνημονιακού περιβάλλοντος. Πρόκειται, ασφαλώς, για δύσκολο και φιλόδοξο εγχείρημα, που απαιτεί, πάνω από όλα, ομοψυχία του συνόλου των πολιτικών μας, αντί του αγώνα τους για εξουσία, που διεξάγεται, αδίστακτα, επάνω στο ημιθανές σώμα της Ελλάδας. Πως, λοιπόν, να ζητηθεί, από τον ελληνικό λαό, πίστη στα πεπρωμένα του, και θυσίες για εθνική επιβίωση, κάτω από αυτές τις συνθήκες;

Σάββατο, 11 Φεβρουαρίου 2017

Υπό καθεστώς εκτάκτου ανάγκης το δημοψήφισμα για τις υπερεξουσίες Ερντογάν στην Τουρκία


Ο τούρκος Πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν υπέγραψε σήμερα το πακέτο νόμων για την αμφιλεγόμενη συνταγματική μεταρρύθμιση σύμφωνα με την οποία αποκτά ο ίδιος περισσότερες εξουσίες. Το πακέτο θα τεθεί σε δημοψήφισμα τον Απρίλιο., σύμφωνα με την dw.com.
Το κυβερνών συντηρητικό κόμμα AKP υπερψήφισε το νομοσχέδιο στο κοινοβούλιο στις 21 Ιανουαρίου, ενώ η αντιπολίτευση συνεχίζει να κάνει λόγο για δικτατορία στην Τουρκία.
Δώδεκα μέρες πέρασαν από την κρίσιμη ψηφοφορία στην τουρκικής Εθνοσυνέλευση που υπερψήφισε το πακέτο συνταγματικών μεταρρυθμίσεων της κυβέρνησης Γιλντιρίμ και στήριξε το ακροδεξιό κόμμα του Ντεβλέ Μπαχτσελί. Σήμερα ο Ταίπ Ερντογάν υπέγραψε το πακέτο και το επέστρεψε ως είθισται στην κυβέρνηση. Σύμφωνα με το νόμο από τη στιγμή που ο πρόεδρος υπογράψει πρέπει να περάσουν 60 ημέρες, και το δημοψήφισμα λαμβάνει χώρα την πρώτη Κυριακή μετά την πάροδο των 60 ημερών. 
Η πιθανότερη λοιπόν ημερομηνία είναι η 16η Απριλίου ωστόσο η ημερομηνία πρέπει να ανακοινωθεί επίσημα από το Ανώτατο Εκλογικό Συμβούλιο.
Διχασμένη η τουρκική κοινωνία ενόψει του δημοψηφίσματος
Αν στο δημοψήφισμα οι πολίτες ψηφίσουν υπέρ των αλλαγών η Τουρκία γυρίζει σελίδα. Το πολίτευμα μετατρέπεται από προεδρευόμενη δημοκρατία σε προεδρική δημοκρατία με ευρύτατες εκτελεστικές υπερεξουσίες στον πρόεδρο και αποδυνάμωση της κυβέρνησης και του κοινοβουλίου.
Όπως αναφέρει η dw.com, το δημοψήφισμα θα διενεργηθεί υπό καθεστώς έκτακτης ανάγκης που ισχύει από τον περασμένο Ιούλιο και ανανεώνεται ανά τρίμηνο, και με την ηγεσία του φιλοκουρδικού κόμματος στη φυλακή εν αναμονή δίκης με την κατηγορία της τρομοκρατικής δράσης.
Το καθεστώς έκτακτης ανάγκης περιορίζει σημαντικά την προεκλογική εκστρατεία όσων είναι κατά του νέου συντάγματος καθώς οι απόψεις τους μπορεί να εκληφθούν ως προσβολή κατά του θεσμού του προέδρου. Πάντως οι πρώτες δημοσκοπήσεις δείχνουν την κοινωνία διχασμένη και προβληματισμένη. Από την αντιπολίτευση, το ακροδεξιό κόμμα του Ντεβλέτ Μπαχτσελί συμπράττει απόλυτα με την κυβέρνηση όμως τα άλλα δυο κόμματα, το ΡΛΚ και το Φιλκουρδικό κόμμα Δημοκρατίας των Λαών διαφωνούν απόλυτα.

Τετάρτη, 8 Φεβρουαρίου 2017

ΑΜΑΡΤΙΕΣ ΓΟΝΕΩΝ …

Νίκος Καραβέλος
Δικηγόρος – Συγγραφέας



        Κληρονομικότητα είναι η μεταβίβαση των χαρακτήρων ενός ατόμου στις επόμενες γενεές.
        Το παιδί λαμβάνει από τους γονείς, τους παππούδες, αλλά και τους απώτερους προγόνους. Μάλιστα δε τα προγενέστερα χαρακτηριστικά κληρονομούνται όχι μόνο σε ατομικό, αλλά και σε συλλογικό επίπεδο. Το γεγονός ότι ζούμε αποδεικνύει ότι έλκουμε την καταγωγή μας από όντα που έζησαν σε παλαιότατους αιώνες, όχι κατ’ ανάγκην ανθρώπινα.
        Μεγάλα ερωτήματα ταλάνισαν ανά τους αιώνες τα σοφά (και συνήθως φαλακρά) κρανία αρχαίων και νεώτερων διανοητών, ιδεαλιστών ή μαρξιστών, ψηλών ή κοντών, λεπτών ή παχιών, ευφυών ή ηλιθίων. Ερωτήματα, τα οποία ανεπαρκώς απαντήθηκαν, παρά την δαπανηθείσα, ανά τους αιώνες, φαιά ουσία.
        Το μόνο κέρδος, όχι ευκαταφρόνητο, είναι ο συνεχής πολλαπλασιασμός των αναπάντητων ερωτημάτων. Ιδού μερικά:
1)                 Ποιό παρελθόν μας εμποδίζει να σκεφτόμαστε σωστά και, αντί να ενεργούμε προς το συμφέρον μας, πεθαίνουμε για να χοντραίνουν τα αφεντικά μας;
2)                 Γιατί επιτρέπουμε να υπάρχουν αφεντικά, ενώ είναι γνωστό πως εκείνοι δεν υπάρχουν χωρίς εμάς (και τη βλακεία μας), ενώ εμείς μπορούμε μια χαρά να ζήσουμε χωρίς αυτούς;
3)                 Ποια κληρονομικότητα μας σέρνει κι εκλέγουμε ή ανεχόμαστε να μας κυβερνούν απατεώνες του κοινού ποινικού δικαίου, τους οποίους, μάλιστα, αποκαλούμε και εθνάρχες;
4)                 Ποιό κληροδότημα μας υποχρεώνει να ανεχόμαστε να διδάσκουν στα πανεπιστήμιά μας οι αγέλες των αγραμμάτων;
5)                 Ποιά «σιδηρά διαθήκη» μας αναγκάζει να αναγνωρίζουμε ως πνευματικούς μας οδηγούς, ανθρώπους εμπαθείς, υποκριτές και δειλούς, υπηρέτες τυραννικών καθεστώτων, πάντα χωμένους «στα πράγματα», γόνους εφοπλιστών, νομπελίστες, πρεσβευτές του Μεταξά, προέδρους επιτροπών εκβιασμών για τη χορήγηση φιλεύσπλαχνων βραβείων;
6)                 Ποιά διάταξη μας επιβάλλει να δίνουμε τον τίτλο του προοδευτικού  στον κάθε αληταρά, απλώς και μόνο γιατί είναι ή υπήρξε μέλος  αριστερού κόμματος;
7)                 Ποιός όρος μας καθιστά ανήμπορους και δεν στέλνουμε στον «γεροδιάολο» κάτι απίθανους άσχημους με μουστάκι, οι οποίοι, αφού εξευτελίστηκαν ως μέλη ενός  ιδρύματος κάποιου εφοπλιστή και ως επισκέπτες «καθηγητές» σε κάποιο τουρκικό «πανεπιστήμιο», βυσσοδομούν πλέον κατά της ψυχής των παιδιών μας, ως υπουργοί  καταστροφής της παιδείας μιας «αριστερής» κατοχικής κυβέρνησης;
8)                 Ποιά προγονική κατάρα μας καταδίκασε, παρά τις σπουδές μας, να είμαστε πιο αναλφάβητοι από τους καημένους τους παππούδες μας κι ανεχόμαστε, αντί τα παιδιά μας να διδάσκονται τους «Βίους παραλλήλους» του Πλουτάρχου, να «διδάσκονται» τους «βίους των τρανσέξουαλ και των γκέι», επειδή ο άθλιος «αριστερός» υπουργός το υποσχέθηκε, προφανώς, στην «Διεθνή του Πρωκτού»;
9)                 Ποια αρχαία συνθήκη μας δεσμεύει και συναινούμε να μας δικάζουν ενίοτε «πιασμένοι» ή ηλίθιοι που, μεταμφιεσμένοι σε δικαστές, τρομοκρατούν ή γελοιοποιούνται;
10)             Υπάρχει κάποιος «προπάτωρ λόγος» που μας τιμώρησε να μπερδεύουμε την σκέψη  με τα κόπρανα;
     Ουδείς μέχρι σήμερα είχε δώσει πειστική απάντηση. Μέχρι που….
     «…Ανακαλύφτηκε στην κεντρική Κίνα σπάνιο απολίθωμα ενός μικροσκοπικού θαλασσίου πλάσματος, άγνωστου μέχρι σήμερα, που μοιάζει με σάκο, και ανήκε στην κατηγορία των δευτεροστομίων, στην οποία περιλαμβάνονται και τα σπονδυλωτά. Είναι ο Πατριάρχης όλων των ζώων, συνεπώς ο απώτερος πρόγονος του ανθρώπου. Ο παππούς μας αυτός, που έλαβε το όνομα “saccorhytus”, είχε σώμα συμμετρικό και λεπτό δέρμα, και έζησε πριν από 540 εκατομμύρια χρόνια, δεν είχε δε καθόλου μυαλό. Είχε όμως ένα τεράστιο στόμα από όπου έμπαζε την τροφή και, παραδόξως, έβγαζε τα κόπρανά του. Με άλλα λόγια το στόμα του ήταν ταυτόχρονα και πρωκτός….»
     Να, επιτέλους, η απάντηση στα αιώνια ερωτήματα! Να η αιτία της κακοδαιμονίας μας:
     O “saccorhytus”!
     Από τον αγαπητό μας πρόγονο κληρονομήσαμε το συμμετρικό σώμα και το λεπτό δέρμα. Ακόμα κληρονομήσαμε την έλλειψη μυαλού, που μας χαρακτηρίζει από την εμφάνισή μας στον μάταιο τούτο κόσμο.
     Η μεγαλύτερη, όμως, προσφορά του προπάππου μας είναι ότι μας χάρισε τη σπάνια ικανότητα να ταυτίζουμε τις σκέψεις μας με τα σκατά…! ( αρχ. Ο σκώρ, γεν. του σκατός ).
     Να θεωρούμε ταυτόσημη την πνευματική τροφή με τα περιττώματα.
     Να αξιολογούμε την στοματική κοιλότητα που μέσα της σχηματίζεται ο Λόγος, ως μέγεθος ισοδύναμο με το παχύ έντερο!
     Στο διάβα του χρόνου η Φύση διαχώρισε το στόμα από τον πρωκτό. Δεν μπόρεσε, όμως, να θεραπεύσει τη σύγχυση που σοβεί μέχρι σήμερα.
    Δεν φταίει, λοιπόν, ο άνθρωπος αν στο κεφάλι του έχει κόπρανα ούτε αν από πίσω του εξέρχονται «σοφίες».
    Φταίει ο Saccorhytus, ο Μέγας Πρόγονός μας!  Αμαρτίες προγόνων…!

Υ.Γ Ο ίδιος θα ευθύνεται και για το γεγονός ότι ο κυρίαρχος λαός θα αντικαταστήσει, ενδεχομένως, τον κ. Αλέξη Τσίπρα, με τον ομοίως αποτυχημένο κ. Κυριάκο (ή Κούλη) Μητσοτάκη.    
   


Τρίτη, 7 Φεβρουαρίου 2017

Η απελευθέρωση της χώρας από χρέος και ευρώ σε 15 βήματα -Ένας συνοπτικός οδηγός



του Όθωνα Κουμαρέλλα*            


Η συζήτηση γύρω από τη μετάβαση στο εθνικό νόμισμα, μπροστά στα αδιέξοδα που δημιούρ-γησε το καθεστώς κατοχής φουντώνει. Πολλοί έρχονται να συμμεριστούν την αναγκαιότητα της μετάβασης σε εθνικό νόμισμα, αλλά ομιλούν χωρίς να έχουν ολοκληρωμένη αντίληψη γι’ αυτό, με συνέπεια η σύγχυση και η παραπλη-ροφόρηση να επικρατούν.

Πρέπει να τονιστεί, ότι ολόκληρη η διαδικασία είναι ενιαία και αδιαίρετη. Δεν μπορεί να γίνουν κάποια από τα παρακάτω βήματα και άλλα να παραμεληθούν. Διότι τότε, τα προβλήματα που θα αντιμετωπίσουμε θα είναι μεγάλα και απρόβλεπτα.

Εννοείται, ότι το εγχείρημα πρέπει να το αναλάβει εξ αρχής και να το διεκπεραιώσει μια νέα δημοκρατική και πατριωτική κυβέρνηση, τα στελέχη της οποίας οφείλουν, να πιστεύουν ακράδαντα στο εγχείρημα και να γνωρίζουν στη λεπτομέρειά του κάθε του τεχνική πτυχή.

Έτσι το σημερινό πολιτικό προσωπικό και όλα τα άλλα στελέχη που με ψεύτικη επιστημονικοφάνεια υπηρέτησαν και υπηρετούν το κατοχικό καθεστώς, ούτε θέλουν, ούτε γνωρίζουν το πως, ούτε μπορούν. Συνεπώς, είναι αδύνατο να περιμένουμε απ’ αυτούς το οτιδήποτε κι εναπόκειται σε δυνάμεις όπως το ΕΠΑΜ, που διαθέτουν τη βούληση, τη γνώση και την εμπειρία να το αναλάβουν, και στον κόσμο να υποστηρίξει αυτή την επιλογή.

Παρακάτω παρουσιάζονται συνοπτικά τα 15 βήματα μιας πολιτικής απελευθέρωσης με σκοπό την αποκατάσταση της Εθνικής Κυριαρχίας, της Δημοκρατίας, την ανάταξη της οικονομίας και την ευημερία για την μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού.

Αυτά είναι:
1. Η καταγγελία του χρέους και η οριστική παύση αποπληρωμής του.
2. Ακύρωση όλου του μνημονιακού θεσμικού πλαισίου που άλλαξε το νομικοπολιτικό καθεστώς της χώρας και επέβαλε την κατοχή.
3 Η αποχώρηση από την Ευρωπαϊκή Ένωση και την ευρωζώνη.....

4. Η καθιέρωση εθνικού κρατικού νομίσματος.
5. Η εθνικοποίηση της Τράπεζας της Ελλάδας.
6. Η επιβολή ελέγχων στην κίνηση κεφαλαίων.
7. Η εκκαθάριση σε καθεστώς λειτουργίας των «συστημικών» τραπεζών.
8. Η εξασφάλιση της ομαλότητας των συναλλαγών στη μεταβατική περίοδο.
9. Η εξασφάλιση της επάρκειας των αγαθών.
10. Η προστασία και ο έλεγχος της αγοράς και των τιμών των προϊόντων.
11. Η άμεση αποκατάσταση των εισοδημάτων.
12. Η «σεισάχθεια» των εσωτερικών χρεών των νοικοκυριών και των μικρομεσαίων.
13. Η αποκατάσταση της Δικαιοσύνης.
14. Ο έλεγχος των στρατηγικών τομέων της οικονομίας και των αντίστοιχων επιχειρήσεων.
15. Η Συντακτική Εθνοσυνέλευση και το νέο Σύνταγμα

Σάββατο, 4 Φεβρουαρίου 2017

ΔΙΑΓΡΆΨΤΕ ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΚΑΙ ΦΥΓΕΤΕ ΑΠΟ ΕΔΩ!


     


Το πρώην διευθυντικό στέλεχος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (στο ευρωπαϊκό τμήμα) και νυν καθηγητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο του Princeton, Ασόκα Μόντι, σε άρθρο-καταπέλτη στο Bloomberg προτρέπει το Δ.Ν.Τ. να διαγράψει το χρέος της Ελλάδας και να αποχωρήσει από τη χώρα!

Ο Ινδός διάσημος οικονομολόγος περιγράφει ως «ολοκληρωτική καταστροφή» την εμπλοκή του πρώην εργοδότη του στη χώρα μας, και θεωρεί ότι οι αποτυχίες του «προκάλεσαν πόνο» στους Έλληνες. Θεωρεί δε λάθος την ανάμιξή του από την αρχή στο ελληνικό πρόβλημα, ερμηνεύοντας αυτή την απόφαση ως παιχνίδι σκοπιμοτήτων από τον Ντομινίκ Στρος Καν και την Άγγελα Μέρκελ, καθώς και ότι βασίστηκε σε ψευδείς ισχυρισμούς.


«Ήταν σαν να απαιτούσες από έναν τραυματία να τρέξει γύρω από το τετράγωνο πριν του προσφέρουμε φροντίδα», σχολιάζει, σχετικά με τις πρόσφατες εξελίξεις και την επιβολή της λιτότητας στη χώρα μας.

Τι πρέπει να γίνει; «Ένα σκέτο «mea culpa» δεν είναι αρκετό: Αν θέλουν να αποδειχθούν πραγματικά υπεύθυνοι οι μέτοχοι του ΔΝΤ απαιτείται να αποδεχθούν πραγματικές απώλειες. Αυτό σημαίνει να διαγράψουν το χρέος της χώρας στο Ταμείο και να αφήσουν Έλληνες και Ευρωπαίους να βρουν τη δική τους λύση σε αυτό το χάλι», καταλήγει ο οικονομολόγος...

Ακολουθεί το κείμενό του:





«Η εμπλοκή του ΔΝΤ στην Ελλάδα αποτέλεσε μια ολοκληρωτική καταστροφή: Ξανά και ξανά, απέτυχε να αντιμετωπίσει κρίσιμα ζητήματα προκαλώντας πόνο στους Έλληνες. Όταν το ΔΣ του Ταμείου συναντηθεί τη Δευτέρα, θα πρέπει να συμφωνήσει να διαγράψει τα χρέη της χώρας και να αποχωρήσει από εκεί.

Το ΔΝΤ δεν έπρεπε καν να ασχοληθεί με την Ελλάδα από την αρχή. Τον Μάρτη του 2010, με την ανησυχία πως η ελληνική κυβέρνηση δεν μπορεί να αποπληρώσει τα χρέη της οι αγορές είχαν ταραχθεί, ενώ οι Ευρωπαίοι ηγέτες ήθελαν το ΔΝΤ να μείνει μακριά. Οι Ευρωπαίοι πίστευαν πως η οικονομική βοήθεια του Ταμείου σε ένα από τα δικά τους μέλη, θα σηματοδοτούσε αδυναμία για τη νομισματική ένωση. Ο Ζαν Κλοντ Γιουνκέρ - με μια φράση που έμεινε στην ιστορία – το έθεσε ως εξής: «Αν η Καλιφόρνια είχε πρόβλημα χρηματοδότησης, οι ΗΠΑ δεν θα απευθύνονταν στο ΔΝΤ».


​Η Γερμανίδα καγκελάριος Ανγκέλα Μέρκελ αποφάσισε πως η παρουσία του ΔΝΤ ήταν το σήμα που χρειαζόταν ώστε να πειστούν οι Γερμανοί πολίτες πως η Ελλάδα έχει επείγουσα ανάγκη οικονομικής στήριξης και ότι θα επιβληθεί αυστηρή πειθαρχία στο πως θα χρησιμοποιηθεί η εν λόγω χρηματοδότηση

Παρόλα αυτά, η Γερμανίδα καγκελάριος Ανγκέλα Μέρκελ αποφάσισε πως η παρουσία του ΔΝΤ ήταν το σήμα που χρειαζόταν ώστε να πειστούν οι Γερμανοί πολίτες πως η Ελλάδα έχει επείγουσα ανάγκη οικονομικής στήριξης και ότι θα επιβληθεί αυστηρή πειθαρχία στο πως θα χρησιμοποιηθεί η εν λόγω χρηματοδότηση. Οι πολιτικές προτεραιότητες της Μέρκελ συνέπιπταν εκείνη την εποχή, με τα συμφέροντα του τότε επικεφαλής του ΔΝΤ, Ντομινίκ Στρος Καν, ο οποίος ήθελε απελπισμένα να βγάλει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο από την αφάνεια. Από εκείνη τη στιγμή και έπειτα, το ΔΝΤ μετατράπηκε σε όργανο της Ευρώπης –κυρίως της Γερμανίας- στην Ελλάδα.

Τότε ήρθε το κομβικό λάθος: Στη διοίκηση του ΔΝΤ, παρά την αντίδραση αρκετών εκτελεστικών διευθυντών, οι Ευρωπαίοι και οι Αμερικανοί πίεσαν για ένα πρόγραμμα διάσωσης, ενάντια στους κανόνες του Ταμείου, που δεν επέβαλε ζημιές στους ιδιώτες πιστωτές της Ελλάδας. Η απόφαση στηρίχθηκε στον ψευδή ισχυρισμό πως «η αναδιάρθρωση» του ιδιωτικού χρέους θα πυροδοτούσε μια παγκόσμια οικονομική κατάρρευση.

Έτσι, οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και το ΔΝΤ δάνεισαν την Ελλάδα ένα τεράστιο ποσό για να αποπληρώσει τους υφιστάμενους πιστωτές της. Το ελληνικό χρέος παρέμεινε έτσι απαράλλαχτο και βαρύ, ενώ οι πιο ευάλωτοι Έλληνες αναγκάστηκαν να δεχθούν εξοντωτική λιτότητα ώστε να αποπληρωθούν οι νέοι δανειστές. Η οικονομία γρήγορα και προβλέψιμα περιήλθε σε δίνη. 

​Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και το ΔΝΤ δάνεισαν την Ελλάδα ένα τεράστιο ποσό για να αποπληρώσει τους υφιστάμενους πιστωτές της. Το ελληνικό χρέος παρέμεινε έτσι απαράλλαχτο και βαρύ, ενώ οι πιο ευάλωτοι Έλληνες αναγκάστηκαν να δεχθούν εξοντωτική λιτότητα ώστε να αποπληρωθούν οι νέοι δανειστέςΑκόμη και όταν το ΔΝΤ αναγνώρισε το λάθος του, δεν άλλαξε κατεύθυνση. Μια εσωτερική «αυστηρά εμπιστευτική» έκθεση, που δημοσιοποιήθηκε αργότερα, αναγνώριζε πως το πρόγραμμα ήταν γεμάτο «σημαντικές αποτυχίες», μεταξύ των οποίων και η απουσία αναδιάρθρωσης ιδιωτικού χρέους αλλά και της παρατεταμένης λιτότητας.

Όμως το ΔΝΤ ποτέ δεν ανέλαβε την ευθύνη. Αντίθετα, απαιτούσε ακόμα περισσότερη λιτότητα το 2014. Τον Δεκέμβρη, ο λαός εξεγέρθηκε και έφερε τον ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία, κάτι που έκανε τις απαιτήσεις του ΔΝΤ πιο επίμονες. Σε αυτό το σημείο, οι αποδείξεις πως η στρατηγική αυτή έσπρωχνε την Ελλάδα σε οικονομική και χρηματοπιστωτική κατάρρευση, ήταν υπερβολικά πολλές. Ήταν σαν να απαιτούσες από έναν τραυματία να τρέξει γύρω από το τετράγωνο πριν του προσφέρουμε φροντίδα. Ως συνήθως όμως, η αναπόδραστη ταλαιπωρία χρεώθηκε στην απροθυμία της Ελλάδας να συνεργαστεί.

Ο παραλογισμός αυτός, έφτασε στο απόγειό του, στα μέσα στου 2015, όταν το ΔΝΤ εξέδωσε μια έκθεση που ανέφερε ότι με τις τελευταίες προτάσεις λιτότητας της Ευρώπης, η Ελλάδα θα χρειαζόταν ένα θαύμα για να αποπληρώσει τα χρέη της. Εκείνη την εποχή, η έρευνα του ΔΝΤ έδειχνε πως η καλύτερη επιλογή θα ήταν η διαγραφή του χρέους και η εγκατάλειψη κάθε δημοσιονομικού μέτρου λιτότητας. Αυτό θα επέτρεπε στη χώρα κάποια ελευθερία να επιστρέψει στην ανάπτυξη και ίσως να προσελκύσει και κάποιες επενδύσεις. Από τη στιγμή που θα ξεκινούσε αυτή η διαδικασία, η Ελλάδα θα μπορούσε να είναι ελεύθερη από τους πιστωτές της και να βασίζεται και πάλι σε ιδιώτες επενδυτές, με την σημείωση πως ήταν απόλυτα υπεύθυνοι για τα ρίσκα που έπαιρναν.

​Ο παραλογισμός αυτός, έφτασε στο απόγειό του, στα μέσα στου 2015, όταν το ΔΝΤ εξέδωσε μια έκθεση που ανέφερε ότι με τις τελευταίες προτάσεις λιτότητας της Ευρώπης, η Ελλάδα θα χρειαζόταν ένα θαύμα για να αποπληρώσει τα χρέη της

Από τότε το ΔΝΤ βρίσκεται στη σωστή κατεύθυνση, καθώς επανειλημμένα καλεί τους Ευρωπαίους, να διαγράψουν σημαντικό μέρος του χρέους. Οι Γερμανοί, παρόλα αυτά, αρνούνται οποιαδήποτε σοβαρή διαγραφή. Αντίθετα ακολουθούν μια στρατηγική ελάφρυνσης σε δόσεις καθώς πιστεύουν πως οι Γερμανοί πολίτες δεν θα μπορέσουν να υπολογίσουν το μέγεθος της πραγματικής ελάφρυνσης. Και έτσι η λιτότητα συνεχίζεται, καταπιέζοντας την ανάπτυξη και προκαλώντας επιβάρυνση του ελληνικού χρέους – υπολογισμένο ως ποσοστό του ΑΕΠ. Η τελευταία ανάλυση του ΔΝΤ, που εντάσσεται στις προετοιμασίες για τη συνάντηση της Δευτέρας, λέει πως τα επίπεδα του ελληνικού δημοσίου χρέους θα μπορούσαν και πάλι να γνωρίσουν «εκρηκτική άνοδο».




Αυτή η στρατηγική είναι εντελώς ανόητη. Οι Έλληνες έχουν βιώσει αχρείαστο πόνο. Όσοι μπορούν να φύγουν, φεύγουν, δίνοντας την εικόνα μιας χώρας γερασμένης και έρημης. Κάθε μέρα που περνά, κάνει τις πιθανότητες των δανειστών να πάρουν πίσω τα χρήματά τους και λιγότερες. Οι επενδυτές ανεβάζουν και πάλι τις αποδόσεις των ελληνικών ομολόγων, καθώς φοβούνται –και σωστά- ότι βρισκόμαστε μπροστά σε ένα ακόμα αδιέξοδο.

Η αγωνία δεν θα τελειώσει εκτός αν το ΔΝΤ βάλει το θέμα στο τραπέζι. Το ΔΝΤ και οι βασικοί του μέτοχοι – Ευρωπαίοι και Αμερικανοί – έκαναν το αρχικό λάθος και το διαιωνίζουν. Ένα σκέτο «mea culpa» δεν είναι αρκετό: Αν θέλουν να αποδειχθούν πραγματικά υπεύθυνοι οι μέτοχοι του ΔΝΤ απαιτείται να αποδεχθούν πραγματικές απώλειες. Αυτό σημαίνει να διαγράψουν το χρέος της χώρας στο Ταμείο και να αφήσουν Έλληνες και Ευρωπαίους να βρουν τη δική τους λύση σε αυτό το χάλι. Αν το ΔΝΤ παραμείνει εμπλεκόμενο, θα καταφέρει μόνο καταστρέψει ακόμα περισσότερο την αξιοπιστία του.»

Πηγή: Bloomberg