Κυριακή, 25 Σεπτεμβρίου 2016

Υποταγή στην Ξενοκρατία ή ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ;





Δίλημμα Λαού και Στρατού



Δεν υπάρχει μήνας που να μη θυμίζει μια μαύρη ή μια χρυσή σελίδα της ιστορίας ή έστω ένα σημαντικό, αξιομνημόνευτο γεγονός. Ο Σεπτέμβρης όμως, εκτός από τα γνωστά «Σεπτεμβριανά» στην Κωνσταντινούπολη και τη Σμύρνη το 1955, όπου οι «σύμμαχοί» μας Τούρκοι ολοκλήρωσαν ότι είχαν αφήσει το 1922, υπάρχουν και δυο σημαντικά, ταυτόσημα γεγονότα, με «θετικό πρόσημο».


Το ένα, για να φρεσκάρουμε τη μνήμη σας, αφορά την πολιτικο-στρατιωτική επανάσταση καπεταναίων αγωνιστών του 1821, στρατιωτικών (Στρατηγός Ι. Μακρυγιάννης, Κων. Κανάρης, Ν. Μπότσαρης, ο πολιτικός – διπλωμάτης Ανδρέας Μεταξάς κ.ά. με αρχηγό ορισμένο από τους ίδιους το Συνταγματάρχη Δημ. Καλλέργη), και τον ταυτόχρονο ξεσηκωμό του Λαού με την αξίωση παραχώρησης Συντάγματος.


Η 3η Σεπτεμβρίου (1843) είναι ένδοξη ημέρα μνήμης – ορόσημο για τον κοινοβουλευτισμό και τη Δημοκρατία, για τους πρωταγωνιστές, στρατό και λαό, τιμής παραδειγματισμού για τους σύγχρονους.


Έχει όλα τα στοιχεία της αληθινής επανάστασης και μάλιστα αναίμακτης: Ανταποκρινόταν στο πραγματικό γενικό λαϊκό αίσθημα.


Υπήρξε αυθόρμητη λαϊκή σύμπραξη. Ταύτιση φωτισμένης πολιτικής ηγεσίας, λαού και του ένοπλου τμήματός του - του στρατού. Αποφασιστικότητα, σχεδιασμός, αιφνιδιασμός, σταθερότητα και εμμονή (Ο Όθωνας προσπάθησε να ακολουθήσει παρελκυστική τακτική. Του το απέκλεισαν! Προσπάθησε να διαβουλευτεί με ξένους πρεσβευτές. Οι επαναστάτες τους απαγόρευσαν την είσοδο στα ανάκτορα. Αυτό θα πει «εδώ και τώρα»! Ο Όθωνας αναγκάστηκε να υπογράψει, εκείνη τη στιγμή, Β. Διάταγμα για Συντακτική Εθνοσυνέλευση και διορισμού νέας προσωρινής κυβέρνησης των επαναστατών)1.


Το άλλο σημαντικό ιστορικό γεγονός, η επανάσταση στο Γουδί, έχει τους ίδιους πρωταγωνιστές, στρατό και λαό και άξια στρατιωτική, κυρίως, ηγεσία. Τον έντιμο συνταγματάρχη του πυροβολικού Νίκο Ζορμπά. Το ζητούμενο εδώ ήταν η απαλλαγή από τους κοτζαμπάσηδες και τον θεσμικό τους εκπρόσωπο, τον παλαιοκομματισμό, και η απομάκρυνση από το στράτευμα του διαδόχου Κωνσταντίνου και των πριγκίπων, που τους θεωρούσαν υπαίτιους για τον ατιμωτικό πόλεμο του 1897. Προϋπόθεση βέβαια η αναθεώρηση του Συντάγματος. 

Η επανάσταση στο Γουδί (η στάση ορθότερα) του «Στρατιωτικού Συνδέσμου» αξιωματικών και υπαξιωματικών, εκδηλώθηκε το 15Αύγουστο του 1909, αλλά έλαβε τη μορφή λαϊκής εξέγερσης στις 14 Σεπτέμβρη του ίδιου έτους με το ξέσπασμα του λαού της Αθήνας και του Πειραιά, στα μαζικά συλλαλητήρια που έλαβαν χώρα την ημέρα αυτή, «για το ξεκαθάρισμα του παρελθόντος από τους σωρευμένες αθλιότητες του κοτσαμπασισμού και του στέμματος»2.

Άντληση Διδαγμάτων


Όταν διαβάζεις την ιστορία, σαν να διαβάζεις ένα ρομάντζο, τον «υδραυλικό» ε.π. ή τον «κηπουρό», ή σαν να βλέπεις ένα τηλεοπτικό σήριαλ βυθισμένος στον καναπέ σου, τον Σουλεϊμάν ή τον Εσκομπάρ π.χ., όπως θέλουν να στα παρουσιάζουν οι διαπλεκόμενοι καναλάρχες, οι παραγγελιοδόχοι σεναριογράφοι και οι εντεταλμένοι σκηνοθέτες, τότε ΔΕΝ διδάσκεσαι· παραμυθιάζεσαι!


Η ιστορία είναι μελέτη και πλούτος πολυπηγής, είναι δέσμη φωτός εμπεπηγμένη στο σκότος του αγνώστου, ανιχνεύουσα το αόρατο μέλλον.


Έτσι μελετώντας την ιστορία, την τοποθετείς επί βάθρου θετικής επιστήμης, όπου παρόμοια αίτια συνεπιφέρουν τα ίδια ή παρεμφερή αποτελέσματα (αιτιατά).


Κατόπιν τούτων διερωτώμαι, πως έχουν καταφέρει οι πολιτικοί μας να πείσουν τον κόσμο, ότι ζούμε σε μια κανονικότητα. Μια κανονικότητα που σου επιτρέπει την πολυτέλεια ν’ αντιμετωπίζεις την πολιτική – τη ζωή σου την ίδια δηλαδή, την τσέπη σου, πιο πεζά – με ...αθλητική διάθεση· περίπου ποδοσφαιρικά: Ολυμπιακός – Παναθηναϊκός· η ομάδα μου, που ακόμα κι αν μ’ εξοργίζει, για τα λάθη, για την ανικανότητα, για τους παράγοντες, για πιθανή διαφθορά και διαπλοκή, παραμένω πιστός οπαδός κι ελπίζω γιατί... άλλαξε ο Πρόεδρος!


Κι ενώ διερωτώμαι «πως τα χτουν καταφέρει οι πολιτικοί μας, να πείσουν τον κόσμο, ότι ζούμε μια κανονικότητα», οπότε θα τους χαρακτήριζε μια ικανότητα δημαγωγική, μια δεύτερη σκέψη μου ‘ρχεται στο νου, μήπως κι οι ίδιοι νομίζουν, είναι πεπεισμένοι πως ζούμε σε κανονικότητα, οπότε θα τους χαρακτήριζα απερίφραστα και κατά περίπτωση ως φαύλους, ανίκανους, απαίδευτους, αμοραλιστές, ατομιστές και όσα άλλα επίθετα θα μπορούσατε καταλλήλως να προσθέσετε...


Ομως, μωραίνει κύριος, όν βούλεται απωλέσαι! Μόνο που μαζί με τον πιλότο που «βούλεται ...απωλέσαι», καταστρέφει και τους επιβάτες. Κι αν στο αεροσκάφος οι επιβάτες δεν γνωρίζουν και δεν φταίνε, στην πολιτική ζωή ενός κράτους οι πολίτες οφείλουν να γνωρίζουν και ευθύνονται για τις επιλογές των κυβερνητών. Ιδιαίτερα το «δις εξαμαρτείν» ΔΕΝ συγχωρείται. Πόσο μάλλον το τρις, τετράκις και πολλάκις!


Γι’ αυτό αναφέρθηκα στα ιστορικά γεγονότα της 3ης Σεπτεμβρίου 1843 και της επανάστασης στο Γουδί, το 1909. Γιατί υπάρχουν και σήμερα παρεμφερείς συνθήκες στην πολιτική ζωή του τόπου: Οικονομική εξαθλίωση, υπερχρέωση, πολιτική υποτέλεια και εξάρτηση, διαφθορά, παρεμβάσεις στη δικαιοσύνη, αυταρχισμός...


Ετσι, «τίθεται εκ νέου εις το έθνος το δίλημμα της υποταγής εις την αυθαιρεσίαν ή της επαναστάσεως»4. Γιατί βεβαίως, «την ευθύνην των επαναστάσεων φέρουσιν ουχί οι εκτελούντες, αλλά οι καθιστώντες αυτάς αναποδράστους»5, όπως τόνισε ευθαρσώς ο αείμνηστος μεγάλος πολιτικής ηγέτης Χαρίλαος Τρικούπης.


Επανάσταση την οποία αιτιολογούν ή και δικαιολογούν μεγάλοι συγγραφείς, φιλόσοφοι και πολιτειολόγοι όπως ο Αλεξ. Σβώλος6, ο Ν.Ν. Σαρίπολος7, ο Αγγλος Taylor, συνταγματολόγοι άπαντες και ο σοφότερος πάντων και διδάσκαλος Αριστοτέλης8.


Και τίθεται το ερώτημα: Ποιος θα κάνει την επανάσταση, “την οποίαν άπαντες αποτροπιαζώμεθα”;


Η ιστορία διδάσκει: Ο Λαός και το ένοπλο τμήμα του, ο Στρατός

Ο ελληνικός στρατός στη μεγάλη του πλειονότητα, από την επανάσταση του 1821 και μέχρι το 1935, ήταν δημοκρατικός και προοδευτικός. Από το 1935 και για 40 χρόνια, μέχρι τη μεταπολίτευση έγινε ταξικός, συντηρητικός, νοθευμένος και διαβρωμένος και στην πραγματικότητα εξαρτημένος από το ΝΑΤΟ και τους Αμερικανούς, με κορύφωση, τη χούντα των Συνταγματαρχών.


Επομένως, τεχνηέντως και μεθοδικά, ο στρατός ενοχοποιήθηκε στη συνείδηση του λαού. Άρα; Άρα το βάρος πέφτει στο θάρρος και το αίσθημα ευθύνης του καθενός μας. Η αγανάκτηση μπορεί και είναι μια κινητήρια δύναμη, δεν είναι η καλύτερη. Και οπωσδήποτε δεν είναι για τους ηγέτες. Οι ηγέτες πρέπει να είναι ψύχραιμοι, νηφάλιοι και λογικοί· όχι βέβαια φοβικοί, που φοράνε το προσωπείο του «ρεαλιστή» και της σοβαρότητας.


Το καθήκον επιβάλλεται από τη δημοκρατική και εθνική συνείδηση ενός εκάστου, (κι αυτή την εθνική συνείδηση έχουν φροντίσει να τη διαβρώσουν σε μεγάλο βαθμό), αλλά και από το άρθρο 120 του Συντάγματος που «επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων που δικαιούνται και υποχρεούνται ν’ αντιστέκονται με κάθε μέσον εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία».


Και βία δεν είναι μόνο τα τανκς. Είναι και η απάτη και η ψυχολογική βία και η οικονομική εξαθλίωση και η προσβολή της αξιοπρέπειας.
*Δημοσιογράφος. Αρθρογράφος της εφημερίδας 
ΕΒΔΟΜΗ της Ανατ. Αττικής


1. Πολλές πηγές, μα κύρια του πρωταγωνιστή Στρατηγού Ι. Μακρυγιάννη «Απομνημονεύματα».
2. Στεφ. Τσαπάρας: «Η πολιτική Ηγεσία και οι ξένοι στη Νεότερη Ιστορία της Ελλάδας», τομ. 2ος, σελ. 80-88 κ.ε.
3. Προερχόμενος από πολλές πηγές.
4. Χαρ. Τρικούπης: «Τις πταίει» (Στεφ. Τσαπάρας, ως άνω, τομ. 1ος σελ. 169).
5. Χαρ. Τρικούπης: Αρθρο του «Παρελθόν και Ενεστώς» (ως άνω σελ. 176).
6. Α.Ι. Σβώλου: Συνταγματικόν Δίκαιον, τομ. Α., β. ανατυπ. 1942, σελ. 119.
7. Ν.Ν. ΣΑΡΙΠΟΛΟΥ: Σύστημα Συνταγματικού και Γενικού Δικαίου, Αθήναι 1903, τομ. 1, σελ. 25, 17 και σε υποσημείωση το έργο του taylor “Theorigin and growth of the English constitution”, Λονδίνο 1889.
8. Αριστοτέλους “ΠΟΛΙΤΙΚΑ”, β. Ε’, κεφ. γ’ §1.



Η χώρα του τίποτα! Ένα προφητικό κείμενο που αξίζει να του αφιερώσεις λίγο χρόνο!

 Σημείωση ιστολογίου:

Πριν από ένα χρόνο, σημειώναμε, από τις στήλες αυτές, ένα προφητικό άρθρο του δικηγόρου–συγγραφέα Ν. Καραβέλου με τίτλο η «Χώρα του Τίποτα», όπου εκεί οι άνθρωποι…. 
«θα έχουν  το αναφαίρετο δικαίωμα να μη σκέφτονται. 
Να κοιτάζουν μόνο με τα μάτια και να αντιδρούν με τα αυτιά, όπως τα τετράποδα, τα ερπετά ή τα έντομα, χωρίς να βλέπουν ούτε να ακούνε. 
Θα έχουν, τέλος, το προνόμιο της μοναξιάς ανάμεσα στο πλήθος των απομονωμένων, σ’ αυτήν την «όμορφη» και «θαυμαστή» Χώρα του Τίποτα».

του Νίκου Καραβέλου
Δικηγόρος-Συγγραφέας


Όταν αυτές οι αράδες θα βλέπουν το φως, στη Χώρα του Τίποτα θα έχουν τελειώσει πλέον οι εκλογές και η νίκη θα έχει πια στεφανώσει έναν από τους δύο μονομάχους. Το νέο θα έχει μάλλον νικήσει το παλιό και το κοντό θα έχει μάλλον κατισχύσει του ψηλότερου. Ίσως, όμως, να συμβεί και το αντίθετο. Όπως και να’ χει, για μια ακόμα φορά, θα έχει νικήσει το «δίπολο». Σήμερα το «δίπολο» είναι ανάμεσα στο νέο και το παλιό μνημονιακό. Αύριο μπορεί να κονταροχτυπηθούν το χοντρό με το αδύνατο και το φαλακρό με το μαλλιαρό.

Αυτό που γνωρίζουν οι διοργανωτές των εκλογών είναι ότι σήμερα εκλέγεται κάποιος πρόεδρος ποδοσφαιρικού σωματείου, γιατί πρώτος πρωθυπουργός σ’ αυτό το κράτος του τίποτα θα είναι ένας Ολλανδός. Ξέρουν ακόμα οι ίδιοι ότι το συχνό ανεβοκατέβασμα των θλιβερών κατοχικών κυβερνήσεων θα απαξιώσει ολοκληρωτικά την ήδη εκφυλισμένη εκλογική διαδικασία, ούτως ώστε να είναι αναγκαία, επιτέλους, ακόμα και η κατάργηση των εκλογών.

Ευτυχισμένα, πλέον τα ξένα και εγχώρια κέντρα εξουσίας. Ο σκοπός επετεύχθη. Το αναπάντεχο αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος του Ιουλίου του 2015 θα έχει θαφτεί βαθιά κάτω απ’ τα σκονισμένα μπαζώματα των τοκογλύφων.

Τούτες οι εκλογές δεν ήταν παρά η «έφεση» κατά της πρωτοβάθμιας άρνησης του λαού να στέρξει στην καταδίκη του. Απ’ ότι προβλέπουν τ’ αφεντικά η «έφεση» θα ευδοκιμήσει κι έτσι, όπως συμβαίνει στα ιερά θαύματα, το ΟΧΙ θα μεταμφιεστεί σε ΝΑΙ. Σύμπας πλέον ο πληθυσμός θα έχει αποκτήσει το δικαίωμα να ακούει μόνο τη βούλησή τους διά στόματος των εντολοδόχων, του αριστερού κ. Τσίπρα, του δεξιού κ. Μεϊμαράκη και των λοιπών «πατριωτικών δυνάμεων του ευρώ». Σύμπας ο κόσμος θα έχει πια την πολιτική ελευθερία να αποβλακώνεται ακούγοντας τον πρωθυπουργό του να ψεύδεται. Θα έχει αποκτήσει το ύψιστο «δικαίωμα» του εξευτελισμού, την ευγενή προοπτική να παραμένει υποζύγιο, τη νόμιμη απολαβή να χάνει το σπίτι του, τη ζωή του, τα ίδια τα τέκνα του, να απελαύνεται απ’ την ίδια τη χώρα του, απ’ την πατρική του γη.

Θα έχει το αναφαίρετο δικαίωμα να μη σκέφτεται. Να κοιτάζει μόνο με τα μάτια και να αντιδρά με τα αυτιά, όπως τα τετράποδα, τα ερπετά ή τα έντομα, χωρίς να βλέπει ούτε να ακούει. Θα έχει, τέλος, το προνόμιο της μοναξιάς ανάμεσα στο πλήθος των απομονωμένων, σ’ αυτήν την «όμορφη» και «θαυμαστή» Χώρα του Τίποτα.

Κι όμως, εμείς θα επιμείνουμε θυμίζοντας αυτό που πολλούς αιώνες πίσω είχε πει ο κωμωδιογράφος Επίχαρμος : «Νους ορά και νους ακούει». Μόνο με τον νου έχουμε τη δυνατότητα να αντιλαμβανόμαστε την πραγματικότητα κι επομένως να αντιδρούμε και ν’ αντιστεκόμαστε. Κι ακόμα, ότι ο άνθρωπος εξανθρωπίζεται, όταν αρνείται και όταν αντιστέκεται και μάλιστα όταν κάποιοι του ψιθυρίζουν ότι ο αγώνας του είναι μάταιος. Εξανθρωπίζεται υπερασπιζόμενος τους ανθρώπους. Τότε αποκτά πολιτική συνείδηση, γίνεται μέλος της «βουληφόρου αγοράς» (Όμηρος, Οδύσσεια Ι. 112). Αλλιώς, ξαναγίνεται άγριος και βάρβαρος. Μόνο μέσα στους κοινωνικούς αγώνες ξαναβρίσκει τον εαυτό του, μεταμορφώνεται συνειδητά και ουσιαστικά σε πρόσωπο.

Κατά συνέπεια, απαραίτητη προϋπόθεση είναι η εντός του κοινωνικού συνόλου δράση. Μόνο το κοινωνικό άτομο αντιστέκεται. «Αν ήξερα κάτι χρήσιμο για το έθνος μου», έγραφε ο Μοντεσκιέ, «που θα ήταν, όμως, καταστροφικό για ένα άλλο έθνος, δε θα το πρότεινα ποτέ, γιατί πριν από Γάλλος είμαι άνθρωπος. Γιατί είμαι κατ’ ανάγκην άνθρωπος και κατά τύχη Γάλλος».

Αυτό το «κατ’ ανάγκην» του Μοντεσκιέ, δηλαδή, το «κατά φύσιν» μας επιβάλλει να μην παραδοθούμε.



  • «Παρά φύσιν» είναι να ξεχάσουμε πως η αλήθεια υπάρχει μέσα στους άλλους.
  • «Παρά φύσιν» είναι να ξεχάσουμε πως η δικαιοσύνη είναι έννοια πρωτίστως ταξική και ότι η επικράτηση του φωτός της είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την πολιτική και κοινωνική ανατροπή.
  • «Παρά φύσιν» είναι να πιστέψουμε ότι το μόνο δικαίωμα που έχουμε είναι να υπηρετούμε τα «δικαιώματα» των ισχυρών.
  • «Παρά φύσιν» είναι να λησμονήσουμε πως υπήρξαμε και πως οφείλουμε να παραμείνουμε άνθρωποι και να μην επιτρέψουμε ποτέ να μας μεταχειρίζονται ως ανδράποδα.

Για το μελάνι που χύθηκε, για το αίμα που έρρευσε στην υπόθεση της απελευθέρωσης, για τη μνήμη, τους θρύλους και τα παραμύθια, με άλλα λόγια για τις ρυτίδες της ιστορίας μας.

Για να μη γίνουν χλεύη και να χαθούν κάτω από τη σκόνη του χρόνου.

Σε πείσμα των καιρών να επιμείνουμε πως ο άνθρωπος μπορεί να ζήσει χωρίς αφεντικά, πως ο εργαζόμενος είναι ιδιοκτήτης της εργασίας του και οφείλει να πάρει στα χέρια του το προϊόν του κόπου του. Ότι τα εργοστάσια μπορούν να κινηθούν χωρίς αφεντικά, ενώ δε συμβαίνει το αντίθετο.

Και τέλος, ότι το χώμα του τόπου μας είναι ιερό, γιατί είναι νους και δράση και ότι η χώρα μας, όπως άλλωστε όλες οι χώρες του κόσμου, δεν είναι ούτε μπορεί να γίνει η Χώρα του Τίποτα.

Γιατί είναι το σπίτι μας.

Σάββατο, 24 Σεπτεμβρίου 2016

Μπρατισλάβα: η σύνοδος κορυφής της μιζέριας


Τα 27 κράτη που επιθυμούν να παραμείνουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση πραγματοποίησαν στη Μπρατισλάβα (Σλοβακία) μια χωριστή σύνοδο -δηλαδή χωρίς το Ηνωμένο Βασίλειο-. Έπρεπε να προβληματιστούν για το κοινό τους σχέδιο, αλλά αρκέστηκαν στο να αναμασούν τις ίδιες μελωδίες. Ο κόσμος αλλάζει. Το Ηνωμένο Βασίλειο αναπροσαρμόζεται. Η Ευρωπαϊκή Ένωση βρίσκεται σε στασιμότητα.

+
JPEG - 54.6 ko
© Ευρωπαϊκή Ένωση
Τρεις μήνες μετά την απόφαση των Βρετανών ψηφοφόρων να αποχωρίσουν από την Ευρωπαϊκή Ένωση, οι αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων της -με εξαίρεση του πρωθυπουργού του Ηνωμένου Βασιλείου- συναντήθηκαν στην Μπρατισλάβα για να δώσουν μια νέα ώθηση στην ΕΕ.

Αναμενόταν ένας προβληματισμός σχετικά με το τι οδήγησε στο Brexit και τι έπρεπε να κάνει η Ένωση. Δεν ήταν η περίπτωση. Οι 27 αρκέστηκαν να συζητήσουν για το τι είναι πιθανό να επιταχυνθεί η διάλυση της ΕΕ, ενώ μιλούσαν για την τρομοκρατία, χωρίς να κατανοήσουν ότι ο κίνδυνος είναι εσωτερικός, ενώ η Γερμανία και η Γαλλία επανήλθαν με το σχέδιο ενός κοινού ευρωπαϊκού στρατού και ο Jean-Claude Juncker υπερασπίστηκε τα συμφέροντα των Λουξεμβουργιανών τραπεζιτών.

Όταν έγινε το Brexit, εξηγήσαμε ότι τα Ανάκτορα του Μπάκιγχαμ και ένα μέρος της Βρετανικής άρχουσας τάξης με επιρροή ήθελε να αποστασιοποιηθεί από την Ουάσιγκτον και να συνάψει στενότερούς οικονομικούς δεσμούς με τη Κίνα και στρατιωτικούς με τη Ρωσία [1]. Ωστόσο, η Ντάουνινγκ Στριτ δεν έριξε κανένα από τα χαρτιά της και κρατά μυστικές τις προθέσεις της, μέχρι την έναρξη των διαπραγματεύσεων εξόδου από την ΕΕ.

Ωστόσο, στη διεθνή πολιτική, το Λονδίνο έθεσε δύο σημαντικές πράξεις. Πρώτον, η έκθεση της Επιτροπής Chilcot σχετικά με τον πόλεμο κατά του Ιράκ και αυτή της Βουλής των Κοινοτήτων σχετικά με τον πόλεμο κατά της Λιβύης.

 Η πρώτη, που συντάχτηκε το 2009-10, κοιμόταν για χρόνια σε ένα συρτάρι. Το δεύτερο ξεκίνησε κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού. Και οι δυο επικρίνουν την ευθυγράμμιση της Downing Street με το Λευκό Οίκο, είτε υπό του εργατικού Tony Blair είτε υπό του συντηρητικού Ντέιβιντ Κάμερον. Σε ένα πολύ βρετανικό στυλ, οι συγγραφείς επισημαίνουν τη ματαιότητα αυτών των πολέμων και κατονομάζουν τα ψεύδη που επέτρεψαν να τους δικαιολογήσουν. 

Αλλά ούτε μια λέξη για τις μυστικές συμφωνίες μεταξύ του Λονδίνου και της Ουάσιγκτον, ή για το ρόλο της MI6 για τη κατασκευή αυτών των ψεμάτων. Ό τι είναι μυστικό πρέπει να παραμείνει. Εν πάση περιπτώσει, οι εκθέσεις αυτές θέτουν τέλος στην τρέχουσα έκδοση της "ειδικής σχέσης" μεταξύ των δύο χωρών.

Οι αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν διάβασαν τις εκθέσεις αυτές και, ως εκ τούτου, δεν αναρωτήθηκαν τι ετοιμάζει το Λονδίνο. Μερικοί διαβεβαίωσαν ακόμη ότι οι Άγγλοι δεν θα εγκαταλείψουν την ΕΕ, αν κατάφεραν να τους αντιμετωπίσουν στη διάρκεια των διαπραγματεύσεων του Brexit.

Όλοι προειδοποίησαν την Άνγκελα Μέρκελ κατά της οργάνωσης ενός δεύτερου κύματος μεταναστών και επανέλαβαν τη δέσμευσή τους να εφαρμόσουν τα μέτρα που έχουν ήδη ληφθεί για να το αποτρέψει. Εν πάση περιπτώσει, κανείς δεν έθεσε το ερώτημα κατά πόσον το πρώτο κύμα μεταναστών θα αρκέσει για να λύσει το γερμανικό δημογραφικό πρόβλημα ή αν το Βερολίνο θεωρεί ότι θα αναγκάστεί να παίξει ένα δεύτερο γύρο, όπως είχε ανακοινώσει.

Για να πούμε την αλήθεια, οι απειλές των 26 κατά της Γερμανίας δεν θα έχουν καμία επίδραση εάν η τελευταία επαναλαμβάνει την επιχείρηση. Ο πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου -δηλαδή, ο διάδοχος του Jean-Claude Junker σε αυτή τη θέση-, πρότεινε να αποβληθεί η Ουγγαρία η οποία αρνείται το μερίδιο προσφύγων της. Σίγουρα ένας τρόπος για να αποτραπεί η διάλυση της Ένωσης.

Τρία σχέδια θεωρήθηκαν [2]:

• Κατ ’αρχάς, όσον αφορά την καταπολέμηση της τρομοκρατίας, να προσέχουν να μην αφήσει όποιον να είναι να εισέλθει στην Ευρώπη. Είναι προφανώς αναγκαίο, αλλά δεν ανταποκρίνεται καθόλου στο πρόβλημα, δεδομένου ότι οι περισσότεροι τρομοκράτες είναι Ευρωπαίοι. Η Ένωση εξακολουθεί να μην έχει καμία σκέψη ούτε για τη μαζική τρομοκρατία που παρατηρούμε την «ευρύτερη Μέση Ανατολή», ούτε για τις ορισμένες τρομοκρατικές ενέργειες που την έχουν αγγίξει. Κανείς δεν διάβασε τα στρατηγικά έργα του Ντάες/Daesh, όπως η Διαχείριση της Βαρβαρότητας, και ως εκ τούτου, δεν έχει παρατηρηθεί ότι ο σημερινός τρόπος καταπολέμησης της τρομοκρατίας είναι ακριβώς αυτός με τον οποίον οι τρομοκράτες θέλουν να οδηγήσουν την Ένωση.

• Δεύτερον, το σχέδιο κοινού ευρωπαϊκού στρατού θα συζητηθεί στη σύνοδο κορυφής του Δεκεμβρίου. Θυμίζει εκείνο της Ευρωπαϊκής Αμυντικής Κοινότητας (EDC), το οποίο επρόκειτο να ενώσει τη Γαλλία, τη Δυτική Γερμανία και τις χώρες της Μπενελούξ στη δεκαετία του πενήντα. Εκείνη την εποχή -ήτοι στο πλαίσιο του πολέμου της Κορέας-, το Παρίσι αντιτιθόταν στον επανεξοπλισμό της Δυτικής Γερμανίας, αλλά ήταν υπέρ της ενσωμάτωσης ενός δυτικογερμανικού στρατού σε έναν κοινό στρατό. Το σχέδιο ποτέ δεν είδε το φως της ημέρας επειδή απορρίφθηκε στο Παρίσι από μια συμμαχία των γκωλικών με τους κομμουνιστές. Σήμερα, ο γερμανικός στρατός αναμορφώθηκε και εξαπλώθηκε σε επιχειρήσεις «διατήρησης της Ειρήνης» χωρίς αντίρρηση από το Παρίσι. Στο σημερινό περιβάλλον, ήτοι των πόλεμων στη Συρία και τη Donbass, η ΕΕ προσποιείται ότι πιστεύει σε απειλή μιας ρωσικής εισβολής. Πριν από ενάμιση χρόνο, ίδρυσε ένα East StratCom Task, δηλαδή ένα διακριτό γραφείο αντι-ρωσικής προπαγάνδας που τροφοδοτεί χιλιάδες δημοσιογράφους με τις "πληροφορίες" του. Όπως το 1954, είναι σαφές ότι το σχέδιο αυτό είναι μια αμερικανική μανία για να ενταχθούν οι Ευρωπαίοι σε μελλοντικούς πολέμους. Και δεν είναι έκπληξη ότι αυτή τη φορά, το μετά-Brexit Ηνωμένο Βασίλειο είναι αντίθετο σε αυτό.

• Τέλος, θα πρέπει να αναπτυχθεί το Ευρωπαϊκό Ταμείο Στρατηγικών Επενδύσεων το 2017. Το ταμείο είναι γνωστό μέσω του «σχεδίου Juncker». Στην πραγματικότητα, πρόκειται για ένα παλαιό σχέδιο της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων (ΕΤΕπ), ενός ιδρύματος που εδρεύει επίσης στο φορολογικό παράδεισο του Λουξεμβούργου. Το Ταμείο αυτό αύξησε μόνο τους πόρους της ΕΤΕπ και τη γραφειοκρατία της. Αύξησε οριακά τις επενδύσεις στην Ευρώπη και έχει παραδόξως αυξήσει τις ανισορροπίες: για παράδειγμα, δεν παρενέβη σχεδόν καθόλου στην Ελλάδα, στη χώρα που το χρειαζόταν περισσότερο -αλλά αυτό δεν ενδιαφέρει τους τραπεζίτες που βλέπουν αυτή τη χώρα ως έναν χρεώστη-.
Τελικά, η σύνοδος κορυφής της Μπρατισλάβας έδειξε τη θέληση του 27 να μην αλλάζει τίποτα στην Ένωση. Σύμφωνα με αυτούς, τα πάντα μπορούν να συνεχίσουν όπως πριν, με την προϋπόθεση ότι η Γερμανία δεν θα εισάγει άλλους μετανάστες. 

Έτσι, μπορούμε να συνεχίσουμε να «καταπολεμήσουμε τη τρομοκρατία», βλέποντας την να αναπτύσσεται, να προετοιμαστούμε να συμμετάσχουμε με τις Ηνωμένες Πολιτείες στον επόμενο πόλεμο, και να αφήσουμε τους τραπεζίτες μας να αποφασίσουν για τις επενδύσεις μας.
Μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά

Γιατί ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ «θάβουν» τα εθνικά θέματα;

Γιατί ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ «θάβουν» τα εθνικά θέματα;

 ΔΕΝ ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΟΝΤΑΙ ΤΗΝ ΚΡΙΣΙΜΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΕΞΕΛΙΞΕΩΝ 'Η ΕΘΕΛΟΤΥΦΛΟΥΝ;



Στην εποχή της μνημονιακής Ελλάδας, όπου όλοι ασχολούνται με την οικονομική κρίση, είναι ελάχιστοι εκείνοι που θυμούνται πλέον τα εθνικά θέματα και την εξωτερική πολιτική.
To φοβικό σύνδρομο έναντι των ξένων, η αναζήτηση της εύνοιάς τους, ο τρόμος μην “σπάσουμε αυγά” με τους εταίρους, η ανησυχία μη τυχόν και μπουν στον “πάγο” οι σχέσεις μας με τις ξένες δυνάμεις, το δέος του διαβόητου πολιτικού κόστους και το έλλειμμα γνώσης και κυρίως μνήμης, καθιστούν την εξωτερική πολιτική το τελευταίο θέμα στην ατζέντα της κυβέρνησης αλλά και της αντιπολίτευσης.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα, οι ομιλίες και οι συνεντεύξεις Τύπου στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης των κκ Τσίπρα και Μητσοτάκη. Ούτε ο πρωθυπουργός, ούτε ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης έκαναν την παραμικρή αναφορά στα εθνικά θέματα.

Γιατί; Δεν ανησυχούν ή έστω δεν προβληματίζονται για τις γεωπολιτικές εξελίξεις στην νευραλγική περιοχή της ανατολικής Μεσογείου;

Προφανώς, τα οικονομικά ζητήματα, η φορολογία, το χρέος, η ανεργία είναι κυρίαρχα στην ατζέντα των πολιτικών αρχηγών, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν πρέπει να υπάρχει στο χαρτοφυλάκιό τους ο φάκελος “Εθνικά θέματα”. Δεν επιτρέπεται! Από κανέναν, είτε λέγεσαι Τσίπρας, είτε Μητσοτάκης.

Η Ελλάδα βρίσκεται γεωπολιτικά και γεωστρατηγικά στη «θερμότερη» περιοχή του πλανήτη. Παρά τις διεθνείς συνθήκες, παρά τα δεκάδες πρωτόκολλα, οι γειτονικές χώρες επιμένουν να αμφισβητούν κομμάτια της εθνικής μας κυριαρχίας, ενώ οι εξελίξεις στη Συρία και την Τουρκία δημιουργούν ένα εκρηκτικό μείγμα που ανά πάσα στιγμή μπορεί να εκραγεί.

Στη γειτονική Τουρκία βρίσκονται σε εξέλιξη ιστορικά γεγονότα. Ο “Κεμαλισμός” καταρρέει, ο Ερντογάν οδηγεί τη χώρα σε “σουλτανοποίηση” και επιχειρεί συμμαχίες ακόμα και με ορκισμένους εχθρούς, όπως η Ρωσία. Παράλληλα, ενισχύει τους στρατιωτικούς εξοπλισμούς σε μεγάλο και ανησυχητικό βαθμό. Δεν διστάζει να κουνήσει προκλητικά το δάχτυλο στην Ευρώπη την ώρα μάλιστα που οι Ευρωπαίοι ηγέτες βρίσκονται σε πολιτικό βέρτιγκο.

Στο Κυπριακό επιχειρείται “λύση” άρον άρον. Ήδη ο Κύπριος πρόεδρος Αναστασιάδης ξεκίνησε επαφές και το επόμενο δεκαήμερο θεωρείται κρίσιμο για τη Μεγαλόνησο για την οποία προωθείται “λύση” χειρότερη και από το κατάπτυστο σχέδιο Ανάν.

Στη Θράκη οι Τούρκοι έχουν θέσει σε εφαρμογή τα «ύποπτα» σχέδιά τους για την περιοχή. Το βαθύ τουρκικό κράτος απλώνει τα πλοκάμια του όλο και περισσότερο μέσω του μουσουλμανικού στοιχείου και οι Έλληνες χριστιανοί αρχίζουν να νιώθουν μειονότητα! Πού είναι η αντίδραση της ελληνικής κυβέρνησης; Γιατί δεν μιλά η αντιπολίτευση; Δικαίως φωνάζουν οι Θρακιώτες για εγκατάλειψη.

Το Σκοπιανό, που άλλοτε αποτελούσε σημαία για τους πολιτικούς, σήμερα δεν υπάρχει καν στην ατζέντα τους. Είναι εξοργιστικό οι Σκοπιανοί να δηλώνουν σε όλο τον κόσμο “Μακεδόνες” και η Ελλάδα να μην απαντά. Λέει μόνο το γραφικό πλέον “οι πράξεις σας δεν συνάδουν με τις σχέσεις καλής γειτονίας”.

Κανένας πολιτικός, είτε λέγεται Τσίπρας, είτε Μητσοτάκης, δεν μπορεί να αδιαφορεί για τα εθνικά θέματα και να επικαλείται την οικονομική κρίση για αυτήν την αδράνεια. Είναι ευθύνη τους, είναι ισότιμη συνευθύνη όλων των πολιτικών δυνάμεων, αλλά και των δημοσιογράφων που ζήτημα αν θα βάλουν ένα μονόστηλο στο τέλος κάθε εφημερίδας.

Τα εθνικά θέματα απαιτούν συνεχή και ενεργή επαγρύπνηση. Απαιτούν ανθρώπους δραστήριους, που να νοιάζονται για το εθνικό συμφέρον.

Δυστυχώς, ούτε ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, ούτε ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης Κυριάκος Μητσοτάκης δεν δείχνουν διάθεση να θέσουν ψηλά στην ατζέντα τους τα εθνικά θέματα και την εξωτερική πολιτική. Ελπίζουμε να διαψευσθούμε...
 Newsbomb.gr

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΕΠΑΜ ΣΤΗΝ ΙΤΕΑ!


Υπάρχει λύση στο αδιέξοδο της κρίσης - 28 Σεπτεμβρίου 2016


Το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο (Ε.ΠΑ.Μ.) διοργανώνει εκδήλωση - ομιλία με θέμα: "Υπάρχει λύση στο αδιέξοδο της κρίσης".

Ομιλητής: Δημήτρης Καζάκης, Γ.Γ. του Ε.ΠΑ.Μ.

Τετάρτη 28 Σεπτεμβρίου 2016 και ώρα 19:00 μμ

Κυριακοπούλειο - Ηλιοπούλειο Πολιτιστικό Κέντρο Ιτέας
 
Ιτέα

Πέμπτη, 22 Σεπτεμβρίου 2016

Υπάρχει Συμβιβασμός με την Βαρβαρότητα;


  «Όταν συνηθίσεις το τέρας αρχίζεις να του μοιάζεις» 
                                Μάνος Χατζιδάκις!



Γράφει Ο Σόλων Αντάρτης*

Ποιός από εμάς θα έμενε ποτέ στο σπίτι κάποιου άλλου οικειοποιούμενος το; Ποίος από εμάς θα γνώριζε ότι στο σπίτι που μένει άλλοι άνθρωποι γεννήθηκαν, μεγάλωσαν, ερωτεύτηκαν έκαναν παιδιά, εγγόνια και σφάλισαν τα μάτια τους σε αυτό και θα τολμούσε να το ονόμαζε δικο του; Ποιός από εμάς θα ήξερε ότι αυτό το σπίτι το έχτισε ο μόχθος, ο πόνος και ο ιδρώτας ανθρώπων άλλων και ανερυθρίστα θα φώναζε: «Δικό μου»;

Το κυπριακό πρόβλημα είναι πολύ απλό στην παρούσα του μορφή. Ο στρατός μίας πανίσχυρης χώρας εισέβαλε, έσφαξε, βίασε λεηλάτησε, προσφυγοποίησε εξανάγκασε 200.000 από εμάς να φύγουμε από τα σπίτια μας και στη θέση μας κουβάλησε ένα πληθυσμό ξένο προς τον τόπο και τα έθιμα του, παραβιάζοντας κάθε αίσθηση δικαίου.

Είναι η βαρβαρότητα όπως την αναγνώρισε και την έγραψε ο ποιητής:

«Ήδη, σας το είπα. Είναι η βαρβαρότητα. Τη βλέπω να ‘ρχεται μεταμφιεσμένη, κάτω από άνομες συμμαχίες και προσυμφωνημένες υποδουλώσεις. Δεν θα πρόκειται για τους φούρνους του Χίτλερ ίσως, αλλά για μεθοδευμένη και οιονεί επιστημονική καθυπόταξη του ανθρώπου. Για τον πλήρη εξευτελισμό του. Για την ατίμωσή του.» (1)

Το Δίκαιο παραμένει Δίκαιο μόνον όταν διεκδικείται. Όταν παύσει κάθε διεκδίκηση του, αντικαθίσταται από τον νόμο της ζούγκλας και τον νόμο των ορδών των Ούννων του Αττίλα.

Αυτή τη στιγμή στις συνομιλίες για το κυπριακό και στις στις δηλώσεις όλων των επιφανών διζωνιστών προάγεται η σκέψη ενός «έντιμου συμβιβασμού» ως το εχέγγυο για την ειρήνη. Είναι η σχιζοφρένεια της υποταγής και της υποδούλωσης που δεν αντέχει να δει την ψυχοπάθεια που την δέρνει και την βαφτίζει με εύσχημα λόγια κενά περιεχομένου.

Αυτοί που συνήθισαν το τέρας δεν έχουν απλώς αρχίσει να του μοιάζουν. Ταυτίζονται απόλυτα με αυτό. Έτσι εξηγείται η λύσσα με την οποία μας επιτίθενται επειδή διεκδικούμε το δίκαιο. Ακόμη και όταν το διεκδικούμε για όλους ανεξαιρέτως οι εραστές της τερατομορφίας δεν μπορούν να σιωπήσουν. Η λύσσα τους αυξάνεται διότι κάθε μας δήλωση, κάθε μας πράξη αντίστασης τους θυμίζει πόσο χαμηλά έχουν πέσει, πόσο έχουν ξεστρατίσει μακριά από κάθετι το ανθρώπινο. 
 
Αυτοί που αγκάλιασαν το τέρας και την αφήγηση του, αυτοι που δικαιολογούν τις πράξεις του δεν είναι καθόλου διαφορετικοί. Με λυπεί αφάνταστα η αναγνώριση αλλά προσωπικά δεν έχω τίποτε κοινό με τα τέρατα γύρω μας που ζητούν να υποταχτούμε σαν και κείνα, που διεκδικούν ένα κόσμο, μία νέα τάξη πραγμάτων στον οποίο η υποταγή και η υποδούλωση θα βαφτιστεί «πολιτικός ρεαλισμός» και «συμβιβασμός».

Ποιός δημοκρατικός άνθρωπος θα ζούσε ποτέ στον τόπο ενός άλλου γνωρίζοντας ότι αυτός ο άλλος έχει εκδιωχθεί με τη βία, ποιός θα έκτιζε πάνω στον αίμα και τον πόνο του άλλου ένα «κράτος» και θα διεκδικούσε «πολιτική ισότητα» με την απειλή των όπλων και την παρουσία του εκφοβιστή δίπλα του; Ουδείς!

Αυτό που μας κοιτάζει από τον βορρά του τόπου μας είναι η βαρβαρότητα στην αισχρότερη και απεχθέστερη της μορφή. Και όσοι από εμάς ζητούν τον συμβιβασμό με αυτή τη βαρβαρότητα είναι και αυτοί το ίδιο βάρβαροι. Όσα εύσχημα λόγια και αν χρησιμοποιήσουν, όσα επιχειρήματα για «αναπτύξεις» και «συμμαχίες μετά τη λύση».

Αυτό τελικά που μας κάνει Έλληνες της Κύπρου, τους τελευταίους ίσως Έλληνες της Κύπρου είναι ότι συνορεύουμε προς βορράν με το μίσος και δεν έχουμε άλλα σημεία στον ορίζοντα. (2)

Και όταν η απόγνωση μας κυριεύει, όταν το τέρας και οι οπαδοί του ανάμεσα μας μας στοχοποιούν με το απύθμενο θράσος και την επιθετικότητα τους καλό είναι να θυμόμαστε ότι ουδείς από τους ποιητές παγκόσμια δεν ύμνησε ποτέ τον πολιτικό ρεαλισμό και την υποταγή. Όσοι το έπραξαν έπαψαν να είναι ποιητές και χάθηκαν ανύμνητοι και ανώνυμοι στο πέρασμα της ιστορίας. Οι δικοί μας ποιητές μιλούσαν πάντα καθαρά:

«Οπότε αναρωτιέται κανείς: Για τι παλεύουμε νύχτα μέρα κλεισμένοι στα εργαστήριά μας; Παλεύουμε για ένα τίποτα, που ωστόσο είναι το παν. Είναι οι δημοκρατικοί θεσμοί, που όλα δείχνουν ότι δεν θ’ αντέξουν για πολύ. Είναι η ποιότητα, που γι’ αυτή δεν δίνει κανείς πεντάρα. Είναι η οντότητα του ατόμου, που βαίνει προς την ολική της έκλειψη. Είναι η ανεξαρτησία των μικρών λαών, που έχει καταντήσει ήδη ένα γράμμα νεκρό. Είναι η αμάθεια και το σκότος. Ότι οι λεγόμενοι «πρακτικοί άνθρωποι» -κατά πλειονότητα, οι σημερινοί αστοί- μας κοροϊδεύουν, είναι χαρακτηριστικό.

Εκείνοι βλέπουν το τίποτα. Εμείς το πάν. Που βρίσκεται η αλήθεια, θα φανεί μια μέρα, όταν δεν θα μαστε πια εδώ. Θα είναι, όμως, εάν αξίζει, το έργο κάποιου απ’ όλους εμάς. Και αυτό θα σώσει την τιμή όλων μας -και της εποχής μας.» (1)


Στώμεν καλώς! Στον πάτσον τζιαι τον κλώτσον τους...


*Σόλων Αντάρτης~solon_antartis@yahoo.com